Slachtofferrol

 

Wat is slachtoffer: Iemand die door een gebeurtenis nadeel of leed heeft, wie buiten zijn schuld schade lijdt, iets of iemand die kwalijke gevolgen ondervindt van een gebeurtenis, iemand die door een derde iets onaangenaams is aangedaan. Getroffene van een traumatische gebeurtenis, ervaring. Aangevallene, gedupeerde.

 

Wat is slachtofferrol: Iemand die denkt dat hij of zij een aangevallene, gedupeerde, getroffene is, machteloos, angst, gekwetst, personage in een toneelstuk.

 

 

Slachtoffer of slachtofferrol

Je hebt slachtoffer en slachtofferrol.

Met 'slachtoffer' bedoel ik een iemand die een traumatische ervaring heeft opgedaan, meegemaakt, getuige is geweest van iets ergs, van een niet alledaagse schokkende gebeurtenis, waarbij men met machteloosheid en angst op reageert. Bijvoorbeeld een ongeluk, diefstal, brand, overval, inbraak, enz. iets traumatisch zonder dat hij of zij hier schuld aan heeft maar op dat moment ter plekke was.

Doordat men dit heeft meegemaakt en hiervan getuige is geweest zal dit impact op ons hebben omdat het traumatisch was. Traumatisch: door letsel ontstaan, schade die wij hebben opgelopen zowel mentaal, psychisch als fysiek, lichamelijk, wij zijn ontregeld door de schokkende gebeurtenis. Men is slachtoffer geworden van iets ergs waardoor men ontregeld is en men last heeft van het trauma en waarbij men hulp nodig zal hebben en of zoeken om het trauma te verwerken.

 

Met 'slachtofferrol' bedoel ik een iemand, die zichzelf slachtoffer voelt en vindt geworden, en zich een rol en gedrag heeft aangemeten, aangenomen, maar, die niet is veroorzaakt door een “niet alledaagse schokkende gebeurtenis” die men heeft meegemaakt of waarvan men getuige van is geweest, en waarbij geen traumatische ervaring is opgedaan. Bijvoorbeeld een woordenwisseling, ruzie, onenigheid, enz.

Iemand die een slachtofferrol aanneemt waarbij geen traumatische ervaring is opgedaan, neemt een rol aan, stapt in een rol. De rol van slachtoffer waarbij men zich gedraagt alsof hen groot onrecht is aangedaan, waarvan men altijd een ander als schuldige aanwijst voor de positie waarin men zich nu bevindt.

Een slachtofferrol komt voort uit het gevoel van gekwetst zijn waarbij men zichzelf bestempeld als slachtoffer. Iemand in een slachtofferrol, vindt, denkt, dat hen iets is aangedaan, overkomen is, waarbij men is gedupeerd door ‘schuld’ van een iets of iemand anders.

Men vindt en denkt dat men zelf geen schuld heeft en oorzaak van is, maar waarbij iets of iemand anders wordt aangewezen als oorzaak, en deze de schuld geeft van zijn of haar situatie. Men voelt zich gekwetst en vindt en denkt dat men gelijk heeft, en dit gelijk, wat voortkomt uit het denken, kan men niet loslaten. Men zit vast in patronen en gewoontes. Het gebeuren kan men niet loslaten en laat het gebeuren een probleem voor zichzelf worden waarin men zich zal uiten door te gaan klagen, zonder dit op te lossen en eigen verantwoording te nemen. Men is boos, gefrustreerd en reageert dit af op anderen. Boosheid en bitterheid dringen bij alles wat men doet door.

Ook kan een slachtofferrol voortkomen uit een persoonlijkheidsstoornis welke erfelijk is bepaald of is ontwikkeld.

 

Gebeurtenissen

Gebeurtenis: iets dat gebeurt, iets dat plaats vindt, feit, moment, voorval, voorval van enig belang, aangelegenheid.

Gebeurtenissen vinden iedere dag plaats en kun je onderverdelen in alledaagse gebeurtenissen en niet alledaagse gebeurtenissen.

Alledaags, het woord zegt het al en kunnen we in twee delen, in het woord alle en daags. Iets wat iedere dag voorkomt. Alledaags: veel voorkomend, elke dag terugkerend, niet bijzonder, gewoon, normaal, dagelijks, afgezaagd, automatisme.

Niet alledaags, het tegenovergestelde van alledaags. Iets wat niet iedere dag voorkomt. Het woord ‘niet’ is een bijwoord van ontkenning, en het tegenovergestelde van wel.

Niet alledaagse gebeurtenissen zijn gebeurtenissen die je niet iedere dag mee maakt en die over het algemeen ‘bijzonder, speciaal,’ zijn dan alledaagse gebeurtenissen. Bijvoorbeeld: huwelijk, geboorte, uit eten, (uitzonderingen daargelaten), vakantie, dagje uit, enz. Het zijn gebeurtenissen, die niet iedere dag plaatsvinden. Gebeurtenissen die ons uit ons dagelijks ritme weghalen, waar wij ons op kunnen verheugen en die een leuke herinnering in ons geheugen zal achterlaten aan deze speciale gelegenheid, waar we met plezier, positiviteit op terugkijken. Een mooie uitspraak kan hier gelden “het staat in ons geheugen gegrift”.


We kunnen ook onderscheid maken in ‘leuke niet alledaagse gebeurtenissen’ en ‘schokkende niet alledaagse gebeurtenissen’.

Schokkende niet alledaagse gebeurtenissen

Schokkende niet alledaagse gebeurtenissen zijn gebeurtenissen die je niet iedere dag mee maakt en die over het algemeen ‘heftig’ zijn dan alledaagse gebeurtenissen. Schokkend: als iets je onverwacht hevig emotioneert, aangrijpend, adembenemend, dramatisch, ontstellend, schokken, sensationeel, choquerend, stotend, stuitend, traumatisch treffend.

Bijvoorbeeld: een ongeluk, brand, diefstal, overlijden, overval, inbraak, enz.

Het zijn gebeurtenissen die een mens niet iedere dag meemaakt, die ons ‘overvallen in ons dagelijks ritme’ en die een ‘niet leuke herinnering in ons geheugen zal achterlaten, wij zullen hier met negativiteit op terugkijken of hier helemaal niet meer op terug willen kijken, terwijl deze wel in ons geheugen gegrift staat.

Leuke niet alledaagse gebeurtenissen, laten leuke, positieve herinneringen achter die wij veelal snel vergeten. Niet alledaagse schokkende gebeurtenissen, laten niet leuke, negatieve herinneringen achter, die veelal blijven hangen en wij niet zo snel vergeten.

Elke dag, ieder moment is een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Hoe gaan wij om met een gebeurtenis? Iedere dag, ieder moment van de dag gebeurt er iets. We beginnen met opstaan, gaan ontbijten, gaan naar werk, enz. Dit zijn gebeurtenissen waar wij niet bij stil staan, maar wij gewoon doen. Het is een automatisme. Iets wat afwijkt van automatisme is een ervaring opdoen. Als het iets wat afwijkt een eerste keer gebeurt en wij hier nog niet eerder ervaring mee hebben opgedaan dan kan en zal dit emotie oproepen. Dit kunnen allerlei emoties zijn, zoals blijheid, droefheid, angst, frustratie, enz. en waarvan wij nog niet weten hoe wij hier mee om moeten gaan. Wij zullen deze emotie een plek moeten geven in onszelf en zullen deze emotie moeten verwerken om hier mee om te kunnen gaan. Als hetzelfde iets nog een keervoorkomt dan weten we dat we dit al een keer eerder hebben meegemaakt, we zullen het ons herinneren en hoe wij hierop reageren.

Maar wat is schokkend? Wat voor de één schokkend is of ervaart, hoeft voor de ander geen schokkende gebeurtenis of ervaring te zijn. Iemand die iets als niet schokkend ervaart heeft al ervaring met de gebeurtenis, men weet wat de gebeurtenis inhoudt en heeft hiermee ervaring. Men is gewend aan de emotie bij de gebeurtenis.

Gebeurtenissen komen voort uit gezegdes, gedachten, dingen die er om ons heen gebeuren.

De vraag is of wij er mee om kunnen gaan of niet.

Verschillen: er mee om kunnen gaan en er niet mee om kunnen gaan.

  • De een kan een opmerking al als schokkend ervaren, terwijl de ander er hartelijk om lacht.

Waarom de een de opmerking als schokkend ervaart is dat men iets nog niet gewend is, terwijl de ander die er hartelijk om lacht wel gewend is.

  • Degene die de opmerking als schokkend ervaart zal of kan zich gekwetst voelen en in zelfmedelijden gaan omdat waarde en realiteitsbesef ontbreken, terwijl de degene die er hartelijk om lacht waarde en realiteitsbesef heeft en aangeeft hier mee om te kunnen gaan.
  • De een die de opmerking als schokkend ervaart zal de ‘schokkende opmerking’ niet los kunnen laten en dit met zich mee dragen en hierover blijven denken, terwijl degene die de opmerking als ‘niet schokkend ervaart’ de opmerking vergeet en doorgaat.

 

Maar hoe staan wij in het leven, in onze schoenen, hebben wij waarde en realiteitsbesef? Hoe zien wij iets, en hoe komt dit bij ons binnen, en hoe gaan we hier mee om, en hebben wij geleerd hier mee om te gaan?

 

Waar komt een slachtofferrol uit voort?

Ons gedrag wordt bepaald door onze eigen gedachten, gezegdes, gedrag. Hoe wij zijn opgevoed bepaald ons gedrag en karakter en persoonlijkheid van nu. Ons eigen gedrag komt voort uit hoe wij zijn opgevoed, uit de lessen die wij hebben geleerd in het verleden van onze opvoeders. Onze opvoeding is de basis van ons gedrag. We worden geboren en daarmee begint onze opvoeding, onze vorming van onze persoonlijkheid. Persoonlijkheid; totaal van gedrag, eigenschappen, karakter van de mens.

Met een geboorte begint het ouderschap voor ouders. Ouderschap: het vader en moeder zijn. Ouderschap is opvoeding. Een belangrijke taak voor ouders- opvoeders en geldt voor iedereen die kinderen heeft is om je kind op het leven voor te bereiden, ze hoeven dit niet leuk te vinden, het moet ze op het leven voorbereiden. Opvoeding is het kind leren, sturing geven, voorbereiden op het leven, omdat zij dit nog niet weten en nog niet hebben geleerd wat zij moeten leren over het leven omdat inzicht en ervaring nog ontbreken. Het is leren van de basisbehoeften, basislessen, zoals: regels, normen en waarden, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, verantwoording nemen, socialiseren, het omgaan met teleurstellingen. Het leren van zelfstandig nadenken, eerlijk zijn, van keuzes maken, het leren dat elke keuze die gemaakt wordt een gevolg heeft, het leren kennen van verschillen bijvoorbeeld tussen goed en kwaad, het gevaar herkennen, tussen assertief en agressie, het leren van oorzaak en gevolg, consequenties, zelfredzaamheid, het leren van rechten en plichten, is actie reactie, is corrigeren, helpen, is tijd, aandacht besteden aan, is luisteren, is communiceren. Het is het kind beschermen, veiligheid, geborgenheid geven. In deze opvoeding leren wij de basisbehoeftes zoals bijvoorbeeld: onvoorwaardelijkheid, liefde, aandacht, veiligheid, geborgenheid, gezien en gehoord worden, het welkom op de wereld zijn, onvoorwaardelijke liefde, enz. Met onze opvoeding wordt onze persoonlijkheid gevormd. Met een geboorte wordt er een ‘fulltime’ baan gecreëerd en vaak wordt dit vergeten.

Als de basisbehoeften, de basis lessen niet zijn niet geleerd, aangeleerd, doorgegeven of vervult, zal of kan hier een persoonlijkheid uit voortkomen met al zijn of haar eigen denkwijzen, gezegden, gedrag. Wat men in het verleden heeft geleerd, aangeleerd, zal als overtuigingen, meningen, zienswijzen in ons denken, gevoel, gedrag worden vastgelegd.

Als de basisbehoeften niet zijn meegekregen, geleerd en of vervult, kan dit ons tekenen voor het leven, kunnen psychische problemen geven omdat er beschadigingen zijn toegebracht in het verleden wat angst, onzekerheid, boosheid met zich mee brengt en zich heeft vastgezet in onszelf, en men kan hierop latere leeftijd last van krijgen, omdat men niet weet hoe men hier mee moet omgaan. Als iets maar afwijkt van de innerlijke overtuiging, mening, zal men in verzet komen. Een slachtofferrol komt veelal voort uit oud aangeleerd gedrag en gedachten gebaseerd op overtuigingen die in ons zijn vastgeroest en een gewoonte zijn geworden en men niet beter weet. Ervaringen uit het verleden, onverwerkte gebeurtenissen, gezegdes, emoties, vastgeroeste overtuigingen, meningen, zienswijzen, hoe men in het leven staat, hoe men is opgevoed, angst, kunnen een oorzaak zijn om in een slachtofferrol te gaan. Het eerder geleerde is zo gewoon geworden en voor hen realiteit dat het het gedrag en gedachten in het nu kan verwarren. Ook kan een slachtofferrol voortkomen uit een persoonlijkheidsstoornis welke erfelijk is bepaald of is ontwikkeld.

 

Ons geweten

Ieder mens heeft een geweten. Geweten: gevoel voor wat goed en slecht is, besef van goed en kwaad, bewust van plicht, innerlijk besef, innerlijke normen, innerlijk oordeel, gemoed, gezond verstand. Het geweten ontwikkelen wij vanaf onze geboorte, in onze kindertijd en gaandeweg in ons leven met iedere nog niet eerder opgedane ervaring, waarbij wij onze verstandelijke vermogens uitbreiden. Met het opgroeien, breidt onze kennis uit en onze emotionele volwassenheid groeit hierin mee. Wij ontwikkelen cognitieve vaardigheden. Cognitieve vaardigheden: het vermogen van de hersenen, de psyche, geest, om te leren, te onthouden, onderscheiden, uitwisselen van kennis.

 

Hoe zich het geweten ontwikkeld is verschillend vanuit de opvoeding

Vanuit het geweten leven wij, handelen wij, maken wij keuzes. Elke keuze die gemaakt wordt heeft een gevolg en uitslag. Oorzaak en gevolg zijn een uitkomst van onze eigen gemaakte keuzes, dit kan positief of negatief zijn.

Keuzes maken wij om ervaring op te doen, om van te leren en veelal hebben wij met een keuze maken nog geen ervaring omdat wij onwetend zijn. We kiezen en met de uitslag van de keuze zal er een gevolg uitkomen. De uitslag, het gevolg van de gemaakte keuze kan een goede, positieve of een foute, negatieve uitslag hebben.

Met een goede uitslag weten we nu, dat als wij deze keuze maken het gevolg goed is, wij hebben ervaring opgedaan die wij in de toekomst mee zullen nemen in onze beslissingen en keuzes. (zie ook keuzes maken)

Met een foute keuze, moeten wij de keuze herzien en herstellen, maar weten nu, door de ervaring die wij hebben opgedaan, wat het gevolg is van deze keuze maken, namelijk een slechte, foute, keuze die ons een negatieve ervaring heeft gebracht. In de toekomst zullen wij niet de keuze maken waarvan de uitslag negatief, fout, slecht was. Wij hebben ervaring opgedaan, geleerd, inzicht, wijsheid verkregen over wat de uitslag van de eerder gemaakte keuze is geweest.

Met ons opgroeien, zullen wij onze ervaringen uitbreiden. Fouten maken zijn er om te herstellen, hoe meer fouten we maken hoe meer wij leren waarbij wij ons cognitieve besef ontwikkelen. Als er een keuze gemaakt is zullen wij ons hier goed of slecht over voelen. Als wij het gevoel voelen tussen goed en slecht, fout, is ons cognitieve besef ontwikkeld en aanwezig.

Vanuit een persoonlijkheidsstoornis wordt het verschil tussen goede dingen en slechte, foute dingen niet ervaren. Doordat men dit niet ervaart, kan en zal men ook niet of nauwelijks leren vanuit de opgedane situatie, waardoor er zich constant een herhaal patroon voordoet, omdat men niet leert vanuit eerder opgedane ervaringen.

Persoonlijkheidsstoornis; is een patroon van innerlijke ervaringen wat aanhoudend star, rigide is en waarin men de wereld door een troebel filter ziet, wat leidt tot psychische nood en waarbij veelal het cognitieve besef niet of nauwelijks ontwikkeld en aanwezig is. Er is niet tot nauwelijks een moreel kompas ontwikkeld, waardoor men niet in staat is om de juiste beslissingen te nemen. De emotionele volwassenheid vanuit ervaring staat stil. Een persoonlijkheidsstoornis is een psychiatrische aandoening/ziekte waarbij veelal het ziekte-inzicht ontbreekt.

Een slachtofferrol vanuit een persoonlijkheidsstoornis staat niet op zichzelf. Er zijn veelal gevoelens die bij de emoties ontbreken en die, als deze emotie zich voordoen, deze emotie niet voelen. Je kunt dit zien als, het gevoel bij de emotie ontbreekt, er is onvermogen, onmacht, emotionele onvolwassenheid, achterstand, het inzicht bij de emoties ontbreekt.

Zoals:

  • Begrip
  • Inzicht
  • Zelfvertrouwen
  • Gevoel
  • Geweten
  • Spijt, berouw, te leren van situaties
  • Schuld
  • Empathie

 

 

Vroegere gebeurtenissen bepalen ons leven nu

Een herinnering is een nagedachtenis, aandenken, aan eerder opgedane gebeurtenissen die in ons geheugen zijn opgeslagen, en is een ervaring uit een eerder gebeurd iets. Aan gebeurtenissen, onze opvoeding, zitten aandenkens, herinneringen, ervaringen welke worden vertaald in emotie die onze persoonlijkheid vormt. Gebeurtenissen zowel positief als negatief worden opgeslagen in je herinnering, in je geheugen, in je onderbewuste en bewuste. Als er iets gebeurd wordt deze herinnering getriggerd.

Trigger, triggeren, getriggerd: iets doen afgaan, uitlokken, in gang zetten, in beweging brengen, er wordt innerlijk iets aangeraakt, een vinger wordt op een zere plek gelegd waarvan je niet wist dat er een zere plek was, er wordt aan gezet tot actie.

Doordat er een trigger is zal de 'ervaring en emotie aan deze herinnering' naar boven komen. Je ziet als het ware weer de film van de vroegere gebeurtenis voor je en het gevoel wat aan deze vroegere gebeurtenis hangt. Deze herinneringen en emotie labelen wij in leuk of niet leuk, positief of negatief.

 

Het label leuk, positief

Aan vroegere gebeurtenis herinnering hangt meestal een label 'leuk' of niet 'leuk', ‘positief of negatief’. Aan het label 'leuk' hangt een emotie, als wij hieraan terugdenken of wordt opgeroepen door de herinnering wordt de bijbehorende emotie opgeroepen. Dit kan bijvoorbeeld blijheid zijn, je wordt vrolijk van de herinnering en meestal moet je er naderhand nog om lachen. Deze herinnering wordt als positief gezien en zal als deze herinnering wordt opgeroepen altijd positief, mooi zijn, een blij en warmte gevoel geven. Je kijk op deze gebeurtenis is positief. Vaak vergeten wij de leuke herinneringen, en laten wij de negatieve herinneringen overheersen.

 

Het label niet leuk, negatief

Aan het label 'niet leuk' kan een herinnering emotie hangen van bijvoorbeeld pijn, verdriet, schuldgevoel, woede, wrok, angst, gekwetst zijn, verbittering, enz. waardoor de herinnering als negatief wordt gevoeld, gezien en bestempeld.

Veelal wordt de herinnering weggestopt uit schaamte, er wordt niet meer op terug gekomen, er wordt niet over gepraat. Men wil er niet meer aan denken, omdat het te pijnlijk is, terwijl de herinnering wel in ons bewuste of onderbewuste aanwezig is en is opgeslagen. Door er niet meerover te praten, te denken wordt er gedacht dat als wij er niet meer aan denken, we het wegstoppen dat het vanzelf weggaat. Als wij niets met de negatieve ervaring, de negatieve kijk erop en de emotie die wij hierbij voelen doen, ervoor weglopen, dan nemen wij dit dagelijks mee en kunnen wij hier last van krijgen en kunnen wij ons hiernaar gedragen.

Negatieve herinneringen kunnen ook onderdeel van een gesprek zijn wat zich uit in klagen erover. Een herinnering met het label ‘niet leuk’ zal altijd gepaard gaan met negativiteit, negatief zijn en gepaard gaan met emotie zoals bijvoorbeeld boosheid, weerstand, frustratie, angst, enz. en de herinnering hieraan zal deze emotie in ons oproepen als wij hier bewust aan 'terug' denken.

Belangrijk is om negatieve ervaringen, de negatieve kijk hierop te verwerken. Door verwerking zullen we de bijbehorende emotie leren kennen. Door er niet naar te kijken, ervoor weg te lopen, of erover te klagen, houden wij de negatieve ervaring, de kijk erop en bijbehorende emotie in stand, waarmee wij ons zelf geen plezier doen. Naar de opgedane herinnering ervaring gaan wij leven en vormen wij ons zelf verder. (zie ook verwerking)

 

Hoe gaan wij om met ervaringen uit eerder opgedane gebeurtenissen

Ervaringen zijn leerprocessen uit eerder gemaakte keuzes, uit gebeurtenissen wordt ervaring opgedaan, maar hoe gaan wij met dit leerproces om? Laten wij ons dagelijkse leven bepalen door de eerder opgedane ervaringen in negatief of positief gedrag?

Als er in het heden, het 'nu' eenzelfde iets gebeurd dan zullen wij getriggerd worden, er zal worden teruggegrepen op de ‘verleden gebeurtenis herinnering’. Er wordt iets in ons innerlijk aangeraakt en de daarbij behorende emotie zal worden opgeroepen waardoor wij de verleden gebeurtenis weer herbeleven.

Omdat gedachten komen en gaan en nooit stil staan zullen deze worden heen en weer geslingerd. Er zal gedacht worden, ‘in het verleden is dat ook gebeurd, met die en die uitkomst en die gevolgen’, dus nu zal dit ook dezelfde gevolgen en uitkomst hebben waardoor er in het heden, het ‘nu’ wordt nagelaten om te handelen, actie te ondernemen waardoor er een passieve houding kan ontstaan.

Door na te laten te handelen, keuzes te maken, neem je geen verantwoordelijkheid voor jezelf en daarmee maak je jezelf slachtoffer. Je bent maar één keer slachtoffer, daarna ben je vrijwilliger waarmee je het slachtofferschap verder uitbreidt.

Men is bang omdat men de aanhangende emotie en herinnering uit het verleden niet wil voelen of nog een keer meemaken. Men laat zich leiden door angst en vaak zijn wij ons dit niet bewust.

Het verleden is het verleden, dat is toen gebeurd waar niets meer aan veranderd kan worden. Wat er in de toekomst gebeurd wil niet inhouden dat dezelfde uitkomst van destijds ook voor nu geldt. Doordat er aan een vroegere ‘negatieve herinnering’ wordt vastgehouden houd je deze herinnering in stand door angst. Echter als je de negatieve 'verleden' herinnering en daarmee de angst in stand houdt blijf je in een kringetje ronddraaien en zal je het 'nu' iets, en daarmee een nieuwe ervaring en de daarbij behorende vrijheid geen kans geven en zal er niets veranderen, en zul je in een kringetje blijven draaien omdat je vasthoudt aan het verleden, je jezelf slachtoffer maakt, en kan je hieronder lijden (zie ook emotie, angst, pijn leiden of lijden) Door te labelen in niet leuk en negatief zal het ons verhinderen om ons bewustzijn te verruimen en daarmee persoonlijke groei in de weg staan of stilzetten.


Wat hebben wij geleerd

Hoe ervaart men iets.

Hoe men iets ervaart heeft te maken met of wij iets hebben geleerd of niet. Een mooie uitspraak is; “de ervaring leert ons”.

Kinderen kunnen vallen. Met het vallen zal een schrik reactie naar boven komen en kan men gaan huilen. Hoe gaan wij als buitenstaanders, als ouders hier mee om?

Geven wij het kind de volle aandacht door mee te gaan in medelijden en het vallen groot te maken, waardoor wij alle aandacht op het vallen leggen zodat het kind kan en zal zwelgen zelfmedelijden, in zijn verdriet door het vallen?

Alles wat wij aandacht geven zal groeien. Dit geldt voor zowel positieve dingen, gebeurtenissen en zo ook negatieve dingen, gebeurtenissen. Het vallen van een kind zal het kind opvatten als negatief, door te gaan huilen krijgt men aandacht wat als positief wordt ervaren.

Kinderen kunnen vallen, maar wat is hen geleerd? Is het kind geleerd dat men valt en weer opstaat en doorgaat? Of is het kind geleerd dat als men valt en men huilt men alle aandacht krijgt?

Iedereen gaat weleens in de slachtofferrol, maar, blijven wij hier in hangen of niet. Hebben wij het besef dat wij beter af zijn als wij uit de slachtofferrol stappen en erkennen wat er aan de hand is en wij onszelf “een schop onder de kont geven’ om verder te gaan. Er is niets verkeerd aan om even in de slachtofferrol te zitten, dit is soms weleens even goed om ook de emoties die hieraan zitten te voelen, en zich kwetsbaar te voelen. Je kunt het zien als “even vallen en weer opstaan” zonder te klagen. Dit is persoonlijke groei, we zijn gevallen, we staan weer op en gaan door, we hebben geleerd van het vallen.

Maar als wij wel vallen en niet meer opstaan dan creëren wij een probleem voor onszelf waarbij wij zelf, onszelf in de weg zitten. Als wij het spreekwoordelijk “even vallen en weer opstaan” niet serieus nemen dan blijven wij ‘liggen’ en is er stilstand.

Iets kan ons weleens tegenzitten, ons overkomen, maar hoe gaan wij hier mee om? Trekken wij ons dit zo erg aan dat wij in de slachtofferrol gaan of hebben wij waarde en realiteitsbesef om niet de slachtofferrol in te gaan?

 

Bewustzijn niveau

Vanaf onze geboorte tot heden zullen wij ons ontwikkelen in bewustwording, het is onze persoonlijke ontwikkeling die wij ons hele leven doorlopen.

Vanuit het bewustzijnsniveau zullen we handelen, ons gedragen, reageren, onze emotie tonen. Hoe ontwikkelder het bewustzijnsniveau hoe meer inzicht, overzicht, kennis en wijsheid er is. Bewustwording is realiteitsbesef.

Je kunt het bewustzijnsniveau opdelen in:

  • Ontwikkeld
  • Doorsnee
  • Onontwikkeld

 

 

Ontwikkeld:     kennis en vaardigheden bezittend waardoor je betervoor jezelf kunt zorgen, geleerd, gevormd. Hoger- bewust bewustzijn.

Doorsnee:       iets of iemand waarvan de eigenschappen dicht bij het gemiddelde liggen

Onontwikkeld: eenvoudig, dom, niet geleerd, gevormd, onrijp, niet intellectueel. Lager- niet-bewust bewustzijn.

 

Door ervaring op te doen en vanuit de lering die wij uit de ervaring trekken, hebben, zullen wij ons emotioneel ontwikkelen. De ene ervaring zal anders zijn dan de andere en meestal is het zo dat wij hier een label aan hangen van positief of negatief. Vanuit de positieve of negatieve ervaring zullen wij handelen. Een mooi gezegde hierover is: ‘een ervaring rijker’.

Aan een negatieve ervaring zal een label ‘teleurstelling, ongelukkig’ hangen.

Aan een positieve ervaring zal een label ‘tevreden, gelukkig’ hangen.

Vanuit de labels negatief met daarbij de emotie teleurstelling, ongelukkig of positief met de daarbij emotie tevreden, gelukkig, zullen wij leven en onze houding en gedrag creëren.

Hoe gaan wij om met een negatieve ervaring waaruit teleurstelling, ongelukkig zijn voortkomt? Kunnen wij omgaan met teleurstellingen? Kunnen wij teleurstellingen incasseren? Laten we onze negatieve ervaringen en teleurstellingen ons handelen en gedrag beïnvloeden? Kunnen we verantwoording nemen voor ons zelf en een ander geen schuld geven betreffende de ervaring en teleurstelling die er heeft gevolgd? Kunnen we ons concentreren op problemen oplossen en zien wat wel goed is?

Hoe gaan wij om met een positieve ervaring waaruit tevredenheid, gelukkig zijn voortkomt? Wat doen positieve ervaringen en tevredenheid en gelukkig zijn met je?

Een iemand die in een zelfgecreëerde slachtofferrol zit heeft veelal een niet ontwikkeld bewustzijnsniveau, realiteitsbesef, emotionele achterstand waarbij kennis, overzicht, inzicht, wijsheid, gezond verstand, begrip van normaal menselijk oorzaak en gevolg ontbreken waarbij men constant in herhaling valt. Het vermogen van inzicht ontbreekt om van de fouten, de ervaring die men hierbij heeft opgedaan te leren. De fout die zijzelf hebben gemaakt zullen zij niet zien maar waarvan zij een ander de schuld geven. Omdat inzicht ontbreekt, zien zij zichzelf als slachtoffer, en zullen zichzelf als slachtoffer bestempelen omdat het nooit ‘hun’ fout is geweest.

Gebeurtenissen uit het verleden zijn blijvende negatieve overtuigingen geworden die hen rigide heeft gemaakt, hen remmen en waar zij zich aan vasthouden. Standpunten waaraan wordt vastgehouden zijn een gebrek aan inzicht. Zij blijven negatief zien of verschuilen zich hierachter waardoor het bewustzijnsniveau en persoonlijke ontwikkeling zich niet verder ontwikkelen. Hij of zij neemt beslissingen vanuit zijn of haar bewustzijnsniveau, verder dan dit bewustzijnsniveau wordt er niet gekeken of gedacht terwijl er ook andere alternatieven zijn omdat men zichzelf verhinderd om het bewustzijn te verruimen. Hoe ontwikkelder het bewustzijnsniveau hoe beter men kan relativeren en men in de realiteit staat.

Iemand in de slachtofferrol heeft een eigen waarheid gecreëerd vanuit een eigen perceptie waarin men alleen het eigen standpunt ziet omdat inzicht ontbreekt. Deze perceptie is veelal gebaseerd op eerdere gebeurtenissen waaraan een blijvende, rigide remmende overtuiging hangt en waarbij men uitgaat van het eigen gelijk en een ander ongelijk heeft en onzin praat. Bij alles wat hen overkomt wordt een vergelijk gemaakt en wordt een "eigen waarheid" gecreëerd waarvan men denkt dat hen iets wordt of is aangedaan in de vorm van een gebeurtenis of een gezegde van iemand. Deze mensen zullen geen realiteit zien omdat zij alles en iedereen vanuit hun eigen standpunt zullen bekijken, vanuit hun eigen gelijk en met eigen vaststaande overtuigingen die hen belemmeren om verder te kijken.

Een gebeurtenis die voor de één een normaal iets is zal voor de persoon in de slachtofferrol gelijk worden gezien als iets groots, iets negatiefs, iets niet kloppend. Ook een gezegde, een opmerking, een meningsverschil kan voor de persoon in de slachtofferrol grote impact hebben. Achter een gebeuren en gezegde wordt “iets gezocht”. Men is hypergevoelig voor woorden van een ander en suggesties die gedaan worden over henzelf, zij zullen hiervoor vluchten of gaan woordelijk vechten. (zie ook vluchtgedrag, omgaan met kritiek)

Vaak hoor je dan ook de uitspraak: “Waarom overkomt mij dit, alles zit mij tegen, waarom ik?". Waarom dingen gebeuren is omdat alles wat er gebeurt in een leven een reden heeft, de reden is het leren van situaties, zich bewust te worden en persoonlijk te groeien, want al lijkt het pech, pech is veelal een situatie die men zelf heeft gecreëerd door nalatig, onoplettend te zijn. Deze uitspraken komen voort uit een zeer laag bewustzijnsniveau, zelfbeeld, waarbij onzekerheid, onmacht en angst oorzaak zijn, en waarbij wordt vastgehouden aan eigen standpunten, eigen gelijk, eigenwijsheid, negativiteit, het negatieve, simpelweg omdat er niet anders is geleerd of aangeleerd en het bewustzijnsniveau niet is ontwikkeld of wat voortkomt uit een persoonlijkheidsstoornis.

Ook hoor je vaak de uitspraak: “ik ben nu eenmaal zo”. Dit is een zeer makkelijke uitspraak welke voortkomt uit onzekerheid, onmacht, angst, waarbij wordt vastgehouden aan eigen standpunten, eigen gelijk, eigenwijsheid, negativiteit, het negatieve, simpelweg, omdat er niet anders is geleerd, of aangeleerd, een niet ontwikkeld bewustzijnsniveau of wat voortkomt uit een persoonlijkheidsstoornis.

Met het gezegde, ‘ik ben nu eenmaal zo’, probeert men het eigen gedrag te rechtvaardigen, door een excuus te verzinnen, die niet reëel is, en waarbij men geen verantwoording voor zichzelf neemt, en dit bij een ander neerlegt. Geen verantwoording nemen komt veelal voort uit een zeer laag bewustzijnsniveau, laag zelfbeeld.

Met de uitspraak “ik ben nu eenmaal zo”, geeft men ook aan, dat men niet wil veranderen, dat men elke oude overtuiging in henzelf in stand wil houden. Met deze houding verwachten zij een speciale behandeling, dat een ander ‘maar’ rekening met hen moet houden, en dat alles wat zij doen in hun ogen gerechtvaardigd is.

Wat er gebeurd, is dat er een excuus wordt gegeven, gezocht voor het gedrag, er wordt naar de kindertijd en het verleden teruggegrepen. Het verleden is altijd een argument, een verdediging om het gedrag van nu te compenseren, te rechtvaardigen, zich achter te verschuilen, dit krijgt de schuld van hoe men nu is geworden. Een iemand in een slachtofferrol, zal 'zich klein maken' wat letterlijk betekent dat men zich klein maakt en in het kindstuk, de kindmodus gaat. Een reactie die voorkomt uit emotionele achterstand, onvolwassen gedrag waarbij liefde voor zichzelf, zelfvertrouwen, zelfrespect, zelfkennis, zelfacceptatie, zelfbeeld, eigenwaarden ontbreken. (zie ook de zelven) Het is een kinderlijke emotie, behoefte aan aandacht en het heden is hiermee vertroebeld. Het is kinderlijk, kinderachtig, onvolwassen, infantiel gedrag wat er vertoond wordt door een volwassenen omdat men niet verder wil of kan kijken of er andere alternatieven of oplossingen zijn.

 

Personen met een hoger- bewust bewustzijnsniveau zullen probleemoplossend bezig zijn vanuit een actieve houding, vanuit een verruimd bewustzijn, realiteitsbesef, omdat er meer overzicht, inzicht, realiteit, kennis, wijsheid, waarheid, helderheid, begrip, inlevingsvermogen aanwezig is. Zij zullen positief in het leven staan en zullen optimistisch in het leven staan waarbij zij actie, handelen, doen zullen laten zien. Problemen, teleurstelling, zien zij als een uitdaging, als een kans, een kans om te leren en persoonlijk te groeien. Men zal eerder tot een oplossing, conclusie, enz. komen, omdat zij een actieve houding hebben, verder denken of er andere alternatieven en oplossingen zijn. Zij zullen verantwoording nemen voor zichzelf. Een bewust persoon zal zich niet gauw laten verleiden door onzinnige uitspraken te doen.

Je zult zien dat als je mensen spreekt met een doorsnee of verruimer bewustzijnsniveau dat deze mensen over gebeurtenissen of ideeën praten en niet klagen. Zij laten zichzelf niet toe dat hun wereld negatief is, zij zullen in oplossingen denken, omdat zij geen problemen zien maar uitdagingen, kansen, omdat de wil tot oplossen in hen zit, een actieve houding hebben, waar zelfverantwoording voorop staat, waar persoonlijke groei voorop staat. Eenmaal een probleem opgelost is het voor hen klaar, het hoofdstuk is afgesloten en gaan verder. Deze mensen zullen andere mensen aantrekken, stralen positieve energie uit waarbij een ander energetisch kan opladen.

 

Personen met een lager- niet-bewust bewustzijnsniveau zullen niet probleemoplossend bezig zijn vanuit een passieve houding, vanuit een beknopt, beperkt bewustzijn omdat overzicht, inzicht, realiteitsbesef, kennis, wijsheid, waarheid, helderheid, begrip, inlevingsvermogen ontbreken. Zij zullen negatief, pessimistisch in het leven staan waarbij zij stoppen met doen, handelen, actie ondernemen, een passieve, rigide houding aannemen. Problemen, teleurstelling zien zij als een provocatie, uitlokking, de schuld van een ander en niet als kans en uitdaging om er van te leren en persoonlijk te groeien. Men zal niet tot een oplossing komen, oplossingen uit de weg gaan, omdat zij een passieve, rigide houding hebben en niet verder denken, kijken omdat zelfverantwoording nemen ontbreekt. Een niet-bewust persoon zal zich gauw laten verleiden door onzinnige uitspraken te doen.

Ook hier zul je zien, dat als je mensen spreekt met een lager- niet-bewust, onontwikkeld bewustzijnsniveau dat deze personen problemen uit de weg gaan maar over gebeurtenissen blijven praten en hierover klagen en blijven klagen. Omdat het probleem niet wordt opgelost, en zich vasthouden aan eigen standpunten, eigen gelijk, zienswijze, eigenwijsheid, wat een gebrek aan inzicht is, laten zij zichzelf toe dat hun wereld negatief is, zij zullen niet in oplossingen denken omdat zij bij alles problemen zien (die er veelal niet zijn, maar er een probleem van maakt) omdat de wil tot oplossen in hen ontbreekt en een passieve, rigide houding hebben waarin zelfverantwoording ontbreekt. Problemen worden niet opgelost maar in stand gehouden, voor hen is een hoofdstuk nooit gesloten, waardoor zij niet verder kunnen, maar blijven hangen en zichzelf stopzetten in persoonlijke groei. Deze mensen zullen andere mensen afstoten, stralen negatieve energie uit waarbij een ander energetisch wordt leeg getrokken.

De belevingswerelden van een persoon met een lager- niet-bewust bewustzijn en die van een persoon met een hoger- bewust bewustzijn zullen totaal verschillen vanuit realiteitsbesef, en kunnen gaan botsen omdat begrip met een lager bewustzijn ontbreekt.

 

Doeners en praters

Mensen kunnen heel veel meegemaakt hebben in hun leven. Dit kunnen negatieve dingen zijn. Negatieve dingen kunnen een mens beschadigen, tekenen, maar kunnen een mens ook sterker maken. Het is hoe hiermee omgegaan wordt. Je kunt deze mensen opdelen in praters en doeners.

 

Doeners gaan door

Sterke mensen zullen nooit de negatieve gebeurtenissen als excuus gebruiken om iets niet te doen. Zij zien hun eigen aandeel hierin en hebben hier verantwoording voor genomen, zij zullen de negatieve gebeurtenis zien als iets wat hen sterker, krachtiger heeft gemaakt en verder op weg heeft geholpen in hun persoonlijke groei. Zij zullen de realiteit niet ontwijken. Zij zullen voor alles een oplossing bedenken, initiatief nemen en uitvoeren en doen wat zij moeten doen om dit te bereiken.

 

Praters staan stil

Mensen die zich laten tekenen door negatieve gebeurtenissen, blijven hangen in deze negatieve gebeurtenissen. Zij zullen de negatieve gebeurtenis als excuus gebruiken om iets niet te doen. Zij zien hun eigen aandeel hierin niet, en laten verantwoording nemen na, waarbij zij nalaten een oplossing te bedenken, nemen geen initiatief, en zullen niet uitvoeren. Zij zullen de realiteit ontwijken. Zij zullen de negatieve gebeurtenis zien als dat men hiervan slachtoffer is geworden. Het enige wat zij zullen doen is al hun energie verspillen aan het negatieve door hierover te blijven praten.

 

Hoe komt men in een slachtofferrol terecht?

In een slachtofferrol komen, zitten of hangen, is iets wat zelf is gecreëerd, aangepraat, aangeleerd, aandoet en in stand houdt omdat er innerlijk verzet is tegen de eerder gebeurde ervaring waarbij de uitkomst negatief was. Er is een remmende overtuiging vastgezet waardoor er patronen en gewoontes zijn ontwikkeld. Er is een houding van ontkenning, van zelfdestructie, van verongelijkt zijn, boosheid, bitterheid er wordt niet opengestaan voor verandering, voor probleemoplossing en waarbij eigen verantwoording en eigen verantwoording nemen ontbreekt. Denkbeelden zijn totaal vervaagd met de realiteit omdat er een andere kijk, visie, perceptie op de werkelijkheid is. Er is een eigen waarheid gecreëerd in de vorm van denken dat men gelijk heeft en een ander niet en deze waarheid, dit gelijk is vastgezet.

Als er iets gebeurt, wordt het gebeuren als probleem gezien en wordt er een probleem van gemaakt. Problemen worden veelal groter gemaakt dan ze werkelijk zijn. Omdat problemen zo groot gemaakt zijn, wordt er geen uitweg en of oplossing meer gezien terwijl ze heel gemakkelijk op te lossen zijn. De realiteit is niet meer zichtbaar, is vertroebeld en alle gedachten die rondgaan in het hoofd zijn negatief en wordt voor waarheid aangenomen totdat het waarheid is voor hen.

 

Slachtofferrol aannemen

Vele mensen nemen een slachtofferhouding aan, zij kruipen in de slachtofferrol, zitten in de slachtofferrol en blijven hangen in een slachtofferrol waarmee zij slachtoffergedrag laten zien, maar wat betekent dit nu eigenlijk? Waarom gaan mensen in een slachtofferrol?

Waarom nemen wij een slachtofferrol aan?

Een slachtofferrol wordt aangenomen vanuit eerder opgedane ervaringen waarbij de uitkomst negatief was, uit angst, ontkenning. Men neemt of heeft een rol, een gedrag, gedachten aangemeten, gecreëerd, van verongelijkt zijn, waarvan men vindt, en denkt, dat men onterecht slachtoffer, een getroffene, gedupeerde is geworden van iets of iemand, waaraan men zelf niets heeft kunnen doen of kan doen, en waarbij men het gevoel heeft dat men zelf geen invloed heeft uitgeoefend op de dingen die hen zijn overkomen, maar juist een ander hiervan beschuldigen.

Als men in een slachtofferrol zit, gedraagt men zich als slachtoffer. Men zit in een negatief spiraal van denken, gevoel, gedrag, die men zelf heeft gecreëerd. Het zijn eigen gedachten die men creëert dat hen iets is overkomen, iets is aangedaan zonder dat men hier zelf schuld of blaam treft en is hier boos over. Hij of zij heeft zich een negatief gedrag, gedachten aangemeten welke voor haar of hem eigen waarheid is geworden, maar die voor een ander, de buitenwereld niet realistisch, rationeel is. Realiteitsbesef ontbreekt omdat men vastzit in oude patronen en gewoontes en zich hieraan vasthoudt wat hen rigide maakt. De reden hiervoor, en meestal is dit een schuldvraag, komt voort uit onmacht en wordt buiten zichzelf gezocht. De schuld zal altijd bij een ander of gebeurtenis liggen, een eigen gecreëerde waarheid waarin men stellig gelooft dat een gebeurtenis, iets of iemand anders hen bewust iets aandoet of hen heeft aangedaan. Het zijn eigen gedachten die men in stand houdt, door vast te houden aan wat er is gebeurd, de herinnering en emotie hieraan, zonder verantwoording te nemen om het probleem op te lossen, wat hen de slachtofferrol heeft doen ingaan.

Iemand in een slachtofferrol zit vol met negatieve emotie. Men voelt zich aangevallen, gekwetst, niet begrepen, gesteund, boos, gefrustreerd, bitterheid, enz. Een gemoedstoestand waarbij men ongelukkig is en wat een gewoonte is geworden, waarbij men vol negativiteit zit en negativisme uitstraalt, en men zich uit doormiddel van klagen naar een ander, de buitenwereld. Negativisme: Houding van ontkenning, manipulatie, ziekelijk verzet tegen iets.

Veelal is dit aangeleerd gedrag vanuit vastgezette gedachten, gewoontes en patronen uit het verleden omdat de basisbehoeften niet zijn aangeleerd, waardoor men niet kan omgaan met de emotie die men nu voelt, en de negatieve gedachten die men aldoor heeft. Door in negativisme te gaan, gaat men gevoel en verantwoording uit de weg. Of omdat men niet wil voelen, omdat men niet kan voelen, of omdat men de emotie niet kent, waardoor men zichzelf zielig, onbegrepen, vindt en gaat in de emotie angst, waardoor men in zelfmedelijden, egoïsme en negativisme gaat en men verbittering en wrok laat zien.

Men kan het gebeurde, het verleden niet loslaten waardoor er verbittering optreedt, omdat er niet geleerd of verwerkt is en het een gewoonte is geworden. Er is een zelfmedelijden, een ongelukkig gevoel in zichzelf wat zelf is gecreëerd en wat voortkomt uit de gedachte ‘slachtoffer’ te zijn geworden van iets of iemand. Men vindt zichzelf slachtoffer en heeft zichzelf tot slachtoffer gemaakt, benoemt.

Omdat het mens eigen is om zich slachtoffer te voelen en in de slachtofferrol te gaan, zal het een eerste reactie zijn welke goed, veilig voelt, maar, als men waarde en realiteit besef heeft zal men de slachtofferrol snel achter zich laten. Men is zich bewust wat slachtofferrol inhoudt. Bij geen waarde en realiteitsbesef schiet men door in de slachtofferrol en blijft men erin hangen omdat men het probleem ontkent. Het is een negatief gedrag, passief gedrag, onvolwassen gedrag zonder verantwoording voor zichzelf te nemen. Het is een rol en gedrag die men zichzelf heeft aangemeten, in zijn gekropen en gecreëerd en wat een gewoonte is geworden en waarbij klagen voorop staat.

 

Blijven hangen is blijven herhalen, is stopzetten

In de slachtofferrol blijven hangen is een zelf gecreëerde situatie van het ontwijken van realiteit, van het blijven herhalen van gedachten en woorden over een gebeuren zonder er iets aan te doen.

De ervaring leert ons dat wij veelal blijven hangen in het negatieve, waardoor negativisme ontstaat. Negatieve gedachten, gevoelens in onszelf worden vastgezet en er ontstaat een probleem en hier wordt een probleem van gemaakt. Alles wat wij aandacht geven zal groeien, zowel positieve dingen als negatieve dingen. Aandacht is energie geven. Denk aan een plant, geven wij het water dan zal het groeien, geven wij geen water dan zal het verdorren en doodgaan.

Wij creëren zelf een situatie van problemen waarbij gebeurtenissen, gezegdes, ervaringen, enz. die in het verleden hebben plaatsgevonden, constant naar boven te halen en erover te blijven denken. Door eindeloos negatieve situaties, ervaringen voor de geest te halen, en dit te blijven herhalen in gedachten en woorden in het heden, zullen onze gedachten de overhand krijgen, en zullen we gaan malen, piekeren, omdat wij onze gedachten over het probleem niet kunnen of willen loslaten, verwerken en we constant over hetzelfde negatieve gebeuren wat ons is overkomen blijven nadenken, praten het blijft zich herhalen in jezelf en gedachten.

Wij kunnen, of weten niet om te gaan met negatieve ervaringen en teleurstellingen en ons gedrag zal hierdoor beïnvloed worden omdat er negativisme optreedt. Wij zijn zo bezig met aandacht besteden aan het negatieve dat wij niet kunnen loslaten, dat wij de wereld om ons heen vergeten en aan niets anders meer kunnen denken. Wij gaan malen, piekeren, als wij piekeren niet loslaten of stoppen en het piekeren zijn gang laat gaan, gaan we tobben en worden we slachtoffer van ons eigen gedrag en gedachten. Slachtoffer van zelfdestructie, in gedachten, handelen, voelen, gedrag, enz. Met piekeren kunnen wij een angststoornis, een depressie creëren.


Blijven hangen in negativiteit, negativisme kan ook andere gevolgen voor onszelf hebben. Om te ontkomen, te ontsnappen aan de realiteit van het probleem gaan wij uitvluchten, afleiding zoeken om deze problemen niet onder ogen te komen. Wij willen gewoon niet de realiteit erkennen. Hieruit kunnen verslavingen voortkomen, zoals, veel of weinig eten, snoepen, overmatig roken, drinken, gokken, drugs gebruik, buitensporig gamen, tv kijken, met sociale media bezig zijn, sporten, werken. Dit doet men om het ongemakkelijke gevoel wat men van binnen ervaart te vermijden, ontlopen en bovenstaande voorbeelden zullen een ‘tijdelijke verdoving opleveren. Alcohol is een snelle opkikker, het voorkomt je van malen en dempt je zintuigen, eenmaal uitgewerkt is men weer in de realiteit met het ongemakkelijke gevoel. Als wij stoppen, of klaar zijn het iets wat wij aan het doen waren om het ongemakkelijke gevoel te ontlopen, zal het ongemakkelijke gevoel er gewoon weer zijn. Vermijden, ontlopen van problemen is echter een illusie want je kunt niets ontlopen, buiten jezelf aanwenden, gebruiken, om het gevoel in je zelf op te lossen. Als men niet meer ‘zonder kan’ ben je verslaafd. Niets van dit alles zal ons goed doen, wij plegen roofbouw op ons zelf.

Het gevolg van niet loslaten is, dat wij blijven hangen in het negatieve, de teleurstelling, gaan piekeren, gaan klagen, verbittering laten zien, een passieve houding aannemen en waarbij wij onze persoonlijke groei stopzetten. Wij traineren, blokkeren ons zelf, we vertragen onszelf opzettelijk omdat wij ontkennen dat er een probleem is omdat we de waarheid niet willen zien of weten. Wij blokkeren ons zelf in persoonlijke ontwikkeling omdat wij zo bezig zijn om het negatieve, de teleurstelling in stand te houden waardoor wij verbitterd raken en hier een uiting aan geven door te gaan klagen en erover te blijven klagen. Wij nemen geen actie tot oplossen, waardoor wij een passieve houding aannemen en wij nalaten het negatieve, de teleurstelling een halt toe te roepen, door het negatieve, de teleurstelling te niet verwerken, maar te blijven voeden met onze gedachten. Door erover te klagen laten wij na om actie te ondernemen, als wij wel actie ondernemen dan zullen we voor klagen geen tijd hebben. Vaak voelt het veiligervoor ons om geen actie te ondernemen omdat wij ons gevoel hierbij ontwijken, ontlopen maar lossen het probleem hiermee niet op. Want wat als wij wel actie ondernemen en bij ons gevoel komen, is dat beangstigend, we weten immers niet wat we kunnen verwachten of tegenkomen.

Gevolgen voor de mens zelf van blijven hangen in de slachtofferrol zijn of kunnen zijn dat men verslaafd, depressief wordt of al is. Door onze negatieve gedachten vernielen, beschadigen wij onszelf wat effect heeft op ons lichaam en geest. Negativisme vreet energie en levert stress op. Onze energie accu loopt steeds verder leeg omdat negativiteit energie slurpt en energie vreet wat onze lichamelijke energie accu steeds verder laat leeg waardoor moeheid zal ontstaan. (zie ook energie – moe zijn - stress)

Gevolgen voor de buitenwereld, van een iemand die blijft hangen in de slachtofferrol, zullen of kunnen zijn, dat men snel klaar is met degene, men de verhalen snel zat is of wordt, men de persoon uit de weg gaat, men letterlijk energetisch wordt leeggezogen, energetisch leegloopt omdat negativiteit, negativisme, pessimisme wordt uitgestraald en zijn weerslag heeft op de buitenwereld en die niet in negativiteit, negativisme, zelfbeklag willen verblijven, zitten, er mee omringd willen zijn.

 

 

Slachtoffergedrag herkennen

Mensen die zich een zelfgecreëerde slachtofferrol hebben aangemeten, zijn veelal te herkennen omdat de denkwijze en het gedrag afwijkt. Bij elke ontmoeting zullen zij het steeds over zichzelf hebben en waarvan zij denken dat de problemen die zij hebben, uiten in klagen waarbij zij een iets of iemand beschuldigen hen dit aangedaan te hebben, of voor hen heeft veroorzaakt. Zij vertonen kenmerken zoals:

 

  1. Klagen
  2. Aandacht opeisen
  3. Beslissingen uit de weg gaan, nalaten
  4. Gekwetst voelen
  5. Geen kritiek kunnen verdragen
  6. Voelen zich niet begrepen
  7. Geven anderen de schuld
  8. Zelfmedelijden
  9. Manipulatie
  10. Verbittering
  11. Negatief gedrag

 

1. Klagen

Mensen kunnen weleens klagen, maar wat is klagen? Klagen: onvrede, misgenoegen uiten, je pijn en verdriet uiten, zeggen dat het niet goed gaat. Waarom klagen mensen? Mensen gaan klagen als hen iets niet zint, als iets niet loopt zoals het zou moeten lopen, er niet aan de verwachting van iets wordt voldaan in de belevingswereld van de klager. De verwachting is een teleurstelling geworden en van de teleurstelling wordt een probleem gemaakt.

Iedereen klaagt weleens, waarbij we zeggen dat iets niet goed is, men voelt onvrede, waarbij wij ons misnoegen, ongenoegen, irritatie, ontevredenheid uiten. Veelal is het iets kleins, onbenulligs waar we over klagen. Dit klagen kan over van alles zijn, bijvoorbeeld; het weer, een deur die net dichtvalt voor onze neus, een parkeerplek die net bezet is, de boodschap die we moesten hebben is in de winkel op, de rij voor de kassa, enz.. Allemaal kleine dingen waar we ‘even over klagen’ en daarna weer vergeten, veelal omdat het zo is zoals het is. Het is voor de mens even ‘pech hebben’, waarbij we even wat meer actie moeten ondernemen om het naar onze zin te krijgen. Bijvoorbeeld; het weer hier kun je denken, oké het is goed voor de natuur, de deur die net dichtvalt, hier moet je je sleutels opzoeken, de parkeerplek die net bezet is, hier moeten we een extra rondje rijden om er toch een te krijgen, de boodschap die net op is, hier moeten we voor naar een andere winkel, de rij voor de kassa, we moeten even wachten.

Waren de bovenstaande voorvalletjes schokkend, nee, het kunnen of zijn alledaagse dingen die gebeuren en die bij het leven horen en die niet de moeite waard zijn om hierover na te blijven denken en er een probleem van te maken.

Klagen is een uiting om met de innerlijke “onvrede” van gedrag en gedachten die men heeft om te kunnen gaan. Klagen is proberen zelfcontrole te houden. Klagen naar onszelf heeft niet veel zin, wij zullen een ander nodig hebben om ons probleem in klagen te kunnen uiten. Door te klagen lucht men het hart. Klagen op zijn tijd kan best lekker zijn, we klagen even en laten het daarna los, maar als klagen een dagelijks iets is geworden dan is klagen chronisch geworden waarbij negativiteit voorop staat. Klagen levert aandacht op. Klagen is negatief en met klagen vraagt men negatieve aandacht van een ander en is tevens een excuus om zelf niet in actie te komen om op te lossen.

Als iemand een probleem heeft en men is oprecht over het oplossen van dit probleem, dan zal men zich op het probleem richten, men zal eigen verantwoording nemen en niet eerder stoppen dan dat het probleem is opgelost. Men laat hiermee zien dat zij een doener zijn.

Iemand in een zelfgecreëerde slachtofferrol zal klagen over alles met zichzelf in de hoofdrol. Zij zullen bij alles en iedereen hun onvrede uiten door te klagen, zelfbeklag te doen, waarbij zij hun eigen omstandigheden, situaties blijven herhalen, bejammeren, beklagen en waarmee zij laten zien dat zij een prater zijn. Zij wekken de indruk het probleem op te willen lossen, er iets aan te doen, maar zullen erover blijven praten zonder op te lossen. Omdat zij niet met teleurstellingen overweg kunnen zal men van de teleurstelling een probleem maken omdat men niet kan loslaten. Omdat men niet kan loslaten zal het probleem alleen maar groter worden. Door problemen niet op te lossen, maar er alleen over te blijven praten, en over te blijven nadenken, doen zij niets anders dan tijd en energie in deze ‘problemen’ steken waarbij zij de problemen in stand houden en waarvan men een dagtaak heeft gemaakt. Klagen vanuit onvrede is negatieve energie, iemand die negatief in het leven staat zal altijd onvrede voelen.

Klagen weerhoudt hen van actie ondernemen om het probleem op te lossen en door te klagen zal het probleem niet opgelost worden. Het is namelijk gemakkelijker om te klagen dan op te lossen. De denkwijze, het bewustzijnsniveau, het realiteitsbesef van een persoon in de slachtofferrol is anders dan bij personen waarbij het bewustzijnsniveau verruimd is en zullen alles op zichzelf betrekken, onvrede voelen waarvan zij denken en vinden dat een iets of iemand hen bewust iets aandoet, hen hiermee groot onrecht is aangedaan waarvan zij slachtoffer zijn geworden.

Gedachten over iets zijn op voorhand al negatief, zij zien alles als een probleem, maken er een probleem van, zien vooraf al beperkingen en problemen. Dit zijn eigen gecreëerde gedachten, welke waarheid voor hen is. Zij zien de buitenwereld als negatief, waarvan men denkt en vindt dat alles hen aangedaan wordt, hen overkomt, de wereld tegen hen is en juist zij hier slachtoffer van zijn geworden en zich slachtoffer voelen ‘van het grote onrecht wat hen is aangedaan’. Men zal van dit onrecht een probleem maken waarbij klagen vooropstaat.

Zij zullen de problemen die zij denken te hebben, ‘hun klaag probleem’, (want zij zien alles als een probleem, omdat ‘hen dit wordt aangedaan’ vanuit de slachtoffer visie), hun ‘erge situatie’, een ander laten weten, hiervan op de hoogte brengen, delen, bepraten, blijven bepraten, ventileren, bij een ander neerleggen, waarbij klagen voorop staat, en het niet uit maakt bij wie, wie ervoorhanden is en hoe vaak. Wildvreemden kunnen worden aangesprokén waarbij zij verongelijkt hun verhaal vertellen en zij hiermee negatieve aandacht vragen en aandacht opeisen. Door te klagen vragen zij van een ander aandacht, en veelal gaan wij mee in het verhaal wat men heeft gehoord. Wij zullen met hen te doen hebben omdat het veelal verhalen zijn ‘die te erg voor woorden zijn’ en waarbij zij benadrukken dat een ander hen dit heeft aangedaan.

Door te klagen bij een ander, wordt er geprobeerd, om een ander te overtuigen dat zij zelf geen schuld of blaam treffen, er een aandeel in hebben gehad, waarmee zij proberen zichzelf schoon te praten en zich van alle schuld, aandeel, blaam te zuiveren en waarbij men probeert bij de ander medelijden voor hen probeert op te wekken, in de hoop dat de ander meegaat in medelijden voor hen, door bijvoorbeeld “oh wat erg voor je” te zeggen, waardoor het gedrag en gevoel van zelfmedelijden van de persoon in de slachtofferrol en daarmee het eigen zelfmedelijden extra gevoed en bevestigd wordt. Hierbij wordt vergeten dat de verantwoordelijkheid altijd bij zichzelf ligt, maar een ander de schuld krijgt van al de negatieve gebeurtenissen, gedachten en gedragingen. Door een ander te proberen te overtuigen proberen zij ‘bondgenoten, medestanders’ voor zich te winnen die hen ondersteunen in hun verhaal maar waarbij op het medelijden gevoel van de ander wordt ingespeeld.

Maar, aan een verhaal zitten altijd twee kanten, maar waarbij wij veelal maar één kant van het verhaal horen. Stel, dat wij de tweede kant van het verhaal zouden horen, dan zouden wij tot de conclusie kunnen komen, dat het veelal niet ‘zo erg is dan werd voorgedaan’, dat het over iets onbenulligs, onzinnigst ging, dat het verhaal werd overtrokken, overdreven, groter is gemaakt dan in werkelijkheid, dat er drama en chaos mee is gecreëerd, en dat het verhaal eigenlijk ‘te triest voor woorden is’ wat er verteld werd en waarbij ons ‘medelijden’ volkomen misplaatst is geweest.

Klaagzangen kunnen over van alles gaan, en veelal is het klagen over de kleinste onbenulligheden waarbij de ander zal of kan denken “waar gaat het over, waar maak je je druk over? Er kunnen belachelijke situaties ontstaan. Veelal lossen wij dit op met humor, door er een grap over te maken. Als dit klagen lang aanhoudt en in de herhaal stand staat, zal men niet serieus meer genomen worden en zal men er grappen over maken.

Je kunt jezelf afvragen waar erover geklaagd wordt en hoe dit is ontstaan, want klagen ontstaat niet zomaar. Er is een probleem gecreëerd waarover men klaagt omdat men onvrede voelt. Ook hier kun je je afvragen waarom er onvrede is en hoe deze is ontstaan. Onvrede is een probleem geworden die in stand wordt gehouden en om met deze onvrede om te kunnen gaan zal men dit uiten in klagen. Als men onvrede in zichzelf voelt dan zal men naar het ontstaan van de onvrede moeten kijken om de onvrede op te lossen. Als men dit doet zal het klagen ophouden.

Waarom zouden we klagen over iets onbenulligs? Klagen heeft geen zin, en zeker niet als het lang duurt, het negatieve aan het onderwerp van het beklag wordt hiermee alleen maar groter. Klagen heeft pas zin als het echt ergens over gaat. In klagen schuilt het gevaar dat men niet meer serieus genomen wordt en dat als er echt iets aan de hand is men de ander niet meer geloofd.

 

Verbondenheid

Verbondenheid: saamhorigheid, affiniteit, eensgezindheid, gevoel dat je bij elkaar hoort.

Klagende personen zullen zich verbonden voelen met ook klagende personen. Zij zullen zich dit niet bewust zijn, maar, voelen zich verbonden met deze persoon omdat zij “hetzelfde zijn”, zij voelen dat zij een gelijkgestemde, bondgenoot, medestander hebben, en zullen zich ‘begrepen’ voelen omdat de ander ook ‘negatief’ denkt zoals zij zelf. Veelal hebben klagende mensen gelijke problemen, en door bij elkaar te klagen houden zij het ‘klaag probleem’ in stand.

Klagen is negatief, is negatieve energie die gespuid wordt, en uitgestraald wordt. Als één persoon klaagt en er is een gelijkgestemde tweede persoon die klaagt, dan wordt dit versterkt. Negatief en negatief wordt gevoed waarbij de sfeervoor een buitenstaander er niet beter op wordt. Negativiteit wordt gevoed door gesprekken, als wij meegaan in de gesprekken van iemand die alleen maar negatief is in gesprekken dan zal dit voor de ander versterkt worden, het wordt voor de ander bevestigd zodat de cirkel rond blijft. Het beste wat je hier kunt doen is de persoon te wijzen op het klagen en de negativiteit om de negatieve sfeer op te heffen.

Altijd klagende mensen om je heen is niet fijn, en zeker niet als dit altijd, constant klagen is en constant over hetzelfde gaat waardoor er een negatieve sfeer ontstaat of is. In het begin zal het je niet opvallen, maar als je de persoon meerdere keren ziet of meemaakt dan zal je dit gaan opvallen. Veelal nemen wij het klagen van een ander niet serieus meer en om uit het geklaag te komen zullen of kunnen wij met humor ‘het ijs breken’, kan men anderen uit een negatieve sfeer halen ook al is dit voor eventjes.

Als klagen van anderen je op gaat vallen dan ben je een grens over gegaan die bewustwording heet. Je bent je bewust dat er om je heen door een persoon geklaagd wordt, zonder dat er actie wordt ondernomen tot oplossen en of veranderen, of dat het om simpele dingen gaat die eigenlijk het klagen niet waard zijn, onzin zijn, of dat er drama en chaos wordt gecreëerd. Mensen kunnen mensen zat worden, als zij steeds weer dezelfde verhalen van de ander moeten aanhoren. Eerst zal het niet opvallen, daarna gaat het opvallen en vervelen en daarna zal het gaan irriteren. Geklaag aanhoren kan een irritatie factor gaan worden. Je gaat je irriteren aan eerst het geklaag en als klagen langer duurt ga je je irriteren aan de persoon. Het risico wat de klager loopt is dat hun omgeving op een gegeven moment wel klaar zijn met hen. Iemand die altijd klaagt over de omstandigheden, of over naasten, problemen, zorgen, enz., is niet altijd aangenaam gezelschap. Vriendschappen kunnen hiermee onder druk, op scherp komen te staan. (zie ook irritatie – vriendschappen)

“Wie klaagt is niemands vriend”. Euripdus

 

2. Aandacht opeisen

Aandacht: bewust, gerichte focus, belangstelling, interesse, bekommernis, attentie, het opletten niet aan andere dingen denken.

Aandacht hebben voor elkaar is belangrijk, en iedereen heeft op zijn tijd een beetje aandacht extra nodig. Oprechte aandacht kan komen in de vorm van een compliment, van luisteren naar elkaar, een arm om degene heen slaan als troost, een knuffel, een kus op het voorhoofd, een kneepje in de hand, een wrijf over een arm, enz. hiermee laten wij de ander zien en weten dat wij doorhebben wat er speelt en dat wij hier compassie mee hebben en degene steunen op dat moment.

Alles waar aandacht aan besteed zal worden zal groeien of dit nu positief of negatief is. Aandacht geven is energie geven, aandacht opeisen is energie nemen.

Aandacht is belangrijk, echter hoe wordt de aandacht van een ander gevraagd. Is de aandacht vraag van een ander op een gezonde positieve manier, of op een ongezonde negatieve manier? “Echte volwassen aandachtvragers” eisen constant alle aandacht van een ander op, omdat men in de spotlights wil staan, zijn manipulatief, nemen het niet nauw met de waarheid, men denkt dat de wereld alleen om hen draait, hun favoriete gespreksonderwerp zal zijn, ‘ik, ik, ik’.

Mensen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen niet oprecht geïnteresseerd zijn in een ander. Zij zullen geen aandacht, een luisterend oor hebben voor anderen omdat zij te veel met zichzelf bezig zijn. Zij zenden liever uit dan dat zij luisteren. Zij denken dat de wereld alleen om hen draait, waarmee zij een egoïstische, ‘ik weet het altijd beter’ uitstraling hebben. Zij zijn zo met zichzelf bezig dat voor hen, de buitenwereld, een ander er niet toe doet.

Vanuit de gedachte dat de ‘wereld alleen om hen draait’ kunnen zij niet tegen personen die een gelukkige indruk maken. Er zal jaloezie zijn omdat de ander in hun ogen alles voor elkaar heeft en zij zelf ‘alleen maar ellende’ heeft of ervaren, en zullen er alles aan doen om de ‘gelukkige persoon’ te ondermijnen. Doordat zij het middelpunt willen zijn, kunnen zij het niet hebben dat een ander even alle aandacht heeft of krijgt en hiermee in het middelpunt, de spotlights, belangstelling staat.

Als men denkt geen aandacht te krijgen zal men andere dingen aanwenden om toch de aandacht op zichzelf gevestigd te krijgen. Zij zullen aandacht zoeken, waarmee de aandacht van een ander wordt afgeleid en terug wordt geplaatst naar zichzelf. De aandacht terugverplaatsen, krijgen, gebeurd veelal door de ander te onderbreken in zijn of haar verhaal, en gaat veelal gepaard met drama, door te klagen, door nog meer verhalen te vertellen en veelal is dit roddel, zwartmakerij, berusten deze verhalen niet op waarheid, zijn verzonnen, en zullen met boosheid, snel geduld verliezen gepaard gaan.

Door een ander te onderbreken, vraagt men hiermee negatieve aandacht om terug in de belangstelling, spotlights te staan, en de aandacht terug naar hen zelf verplaatsen en waarbij ze de ander van hun voetstuk proberen te halen door hen te bekritiseren. Zij zullen zich overal mee bemoeien en een oordeel, veroordeel over hebben.  Zij zijn zo met zichzelf bezig, en het vertellen van ‘hun eigen probleem klaagverhalen’, dat er geen ruimte is, zal zijn, geen oprechte aandacht voor een ander om zijn of haar verhaal te vertellen, er zal geen hoor en wederhoor zijn. Gesprekken zullen eenzijdig zijn, vermoeiend omdat alle energie van een ander wordt weggenomen.

Voorbeeld, Positieve verhalen zullen met positeve emoties en gevoel gepaard gaan, als een anderover iets positiefs begint zal de persoon in de slachtofferrol het vertelde verhaal draaien naar zichzelf, hiermee nemen zij de controle weerover om in de spotlights te staan. Een ander, de buitenwereld krijgt veelal niet de kans iets leuks over zichzelf te vertellen omdat dit verhaal veelal gelijk wordt afgekapt, onderbrokén, overruled door een eigen ‘nog erger’, overtreffend verhaal van de persoon in de slachtofferrol. Het verhaal van de ander wordt bekritiseerd, zodat het negatief wordt naar de ander en waarbij het positieve gevoel en emotie de kop wordt ingedrukt en men een schuldgevoel krijgt. Aandachtvragers laten je energie afnemen, zuigen je leeg, zorgen voor vermoeidheid, je wordt compleet leeggezogen. Zij laten je positieve gevoel, je emotie leeglopen om zichzelf beter te voelen maar jouw eigenwaarden, positieve gevoel, je persoonlijke grens wordt overschreden. Met negatieve aandacht vraag zet men zichzelf in de ‘schijnwerpers, spotlights’ maar veelal wordt dit niet gewaardeerd door de buitenwereld.

Steeds negatief onderbreken in een verhaal van een ander, is geen aandacht hebben voor de ander, het is negatief onvolwassen gedrag. Kenmerkend voor dit gedrag is dat het gelijk voordeel oplevert. Door het verhaal van een ander te onderbreken en een eigen verhaal te vertellen, krijgt men acuut aandacht, echter is de aandacht die wordt verkregen van korte duur, niet blijvend en negatief. Het voordeel wat het hen oplevert namelijk aandacht, is niet blijvend en men zal bij elke ontmoeting een herhaal patroon van dezelfde verhalen en gedrag laten zien, waarbij men acuut aandacht opeist en waarbij men de energie van een ander wegneemt.

Door te reageren op deze mensen en ze met aandacht te belonen wordt het vragen van negatieve aandacht en het negatieve gedrag en het verkrijgen van negatieve aandacht van de ander hiervan in stand gehouden. Het is onvolwassen, egoïstisch, narcistisch gedrag wat men vertoont. Het kan zijn dat je een aandacht vrager in eerste instantie niet door hebt. Als men vaker elkaar ziet dan kan je een patroon ontdekken.

Negatieve aandacht vraag kun je het beste negeren, of hier iets van zeggen. Als dit niet lukt, kun je jezelf de vraag stellen wat je hiermee moet en wat het met jou doet? Je zult zelf een keuze moeten maken of mee gaan in de negatieve aandacht vraag of negatieve aandacht vraag stoppen.

 

 

Denken en bedenken voor anderen

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zijn meesters in ‘denken, bedenken voor een ander en in antwoorden invullen voor, en over anderen’. Zij denken voor een ander te weten wat het beste voor hen is, zij laten dit zien door een ‘ik weet het beter houding’ te laten zien en te ventileren waarbij zij als arrogant, betweteroverkomen.

Betweters denken voor anderen te weten wat het beste voor een ander is, met de uitspraken die zij doen houden zij geen rekening met de gevoelens van anderen en wat hun woorden kunnen doen of aanrichten. Zij oordelen snel zonder hierover nagedacht te hebben.

Bij betweters kun je denken, “als zij het allemaal zo goed weten, waarom hebben zij dan zoveel problemen, hoe zijn zij dan in hun situatie terecht gekomen waarin problemen centraal staan en hier volop over wordt geklaagd”. “Waarom lossen zij hun problemen dan niet op als zij het zo goed weten”. Een betweter is een iemand die denkt, meent alles beter te weten dan een ander, een wijsneus. Ware kennis, wijsheid uit ervaring zal ontbreken, maar zullen zich voordoen “de waarheid in pacht te hebben”. Het is een houding uit zelfverdediging, zelfbescherming om zich staande te kunnen houden. Wordt het ‘beter weten’ betwist dan zullen zij om zich heen gaan slaan, zij zullen of woordelijk gaan vechten of vluchten.

Als hen iets niet zint, of iets niet loopt zoals zij denken dat iets ‘moet’ lopen dan zullen zij zich gekwetst voelen waarbij zij voor zichzelf aannames doen en antwoorden invullen waarvan zij een ander de schuld geven. Bijvoorbeeld, men belt iemand op, er wordt niet opgenomen. Men zal of kan denken, Oh, diegene wil mij niet spreken, die is boos. Of men komt elkaar tegen op straat en de persoon in de slachtofferrol groet de ander maar wordt niet teruggegroet. Men zal of kan denken ‘ik werd wel gezien maar niet gegroet, de persoon is boos op mij. Door denken, bedenken voor anderen ontstaan er juist problemen omdat niemand in het hoofd van een ander kan kijken, kunnen er aannames worden gedaan niet kunnen kloppen. Als men later de personen spreekt dan zullen zij van geen kwaad bewust zijn, zij waren niet thuis en men heeft de ander gewoon weg niet gezien.

Omdat zelfinzicht, waarheid, wijsheid, realiteitsbesef, verantwoording ontbreken, zullen zij met vastgeroeste gedachte niet nalaten, het denken voor anderen en antwoorden invullen voor anderen te ventileren, waarmee men gaat manipuleren, en veelal hoor je achter het gezegde het woordje “toch”. Met het zeggen van het woordje toch maak je de vraag vragend en zal de ander hierop moeten reageren in de vorm van een ja of een nee. Door te denken voor anderen en dit te ventileren, wordt er drama en chaos gecreëerd. Worden zij geconfronteerd door de ander met hun eigen ‘kwetsende uitspraken, oordelen, vooroordelen’ dan zullen zij dit ontkennen, snel aangebrand zijn, in de irritatie modus gaan, emotioneel worden.

Emotioneel worden heeft te maken met het gevoel van angst, onzekerheid en onmacht, men heeft geen controle meerover de situatie, omdat er geen controle meer is, wil men weg vluchten en gaat men manipuleren. Het is teruggaan naar de kindertijd. Je kunt dit uitleggen als: toen je klein was en er gebeurde iets niet wat jij graag wilde ging je huilen (aandacht) om toch iets voor elkaar te krijgen, wat soms wel gebeurde maar soms ook niet (gekwetst). Emotioneel worden is ook een afleidingstechniek om medelijden, een schuldgevoel te ‘kweken’ bij een ander zodat zij worden ontzien.

Ook hier wordt door degene die in de slachtofferrol zit gedacht, ze snappen me niet. Er wordt letterlijk voor de ander gedacht. Anderen zullen hier anders over denken omdat erbij diegene een hoger bewustzijnsniveau is en hier realistischer wordt gedacht. Geconfronteerd met hun eigen kwetsende uitspraken zullen zij aangeven dit niet gezegd te hebben, verdraaien het verhaal, geven aan niet begrepen te zijn, ontkennen de waarheid, enz. Zij zullen geen sorry zeggen, maar de ander verwijten dat zij hen gekwetst hebben met hun confrontatie uitspraken.

 

Drama en chaos

Als wij aan drama denken, dan denken wij veelal aan een droevig toneelstuk met afschuwelijke, aangrijpende gebeurtenissen met een rampzalig, tragedies einde. Ook kan drama een verschrikkelijke gebeurtenis zijn. Chaos: Een toestand van volledige verwarring en wanorde.

Bij drama, chaos en crisis zullen wij ons niet fijn voelen, het zijn gebeurtenissen die zo aangrijpend zijn waardoor wij overstuur zullen raken of zijn en wij een weg zullen moeten vinden om hiermee om te gaan om deze verschrikkelijke gebeurtenis te verwerken. Iedereen zal weleens een persoonlijk drama hebben waarbij problemen zo groot zijn dat wij ze even niet meer de baas kunnen, even onze weg kwijt zijn en wij ons alleen maar kunnen concentreren op de ellende. Als de ergste emotie van het ‘drama’ eraf is zullen wij actie gaan ondernemen om de ellende, de problemen op te lossen.

Drama kan ook gemaakt worden of zijn, door dingen die onbelangrijk zijn zo op te blazen dat het een groot iets wordt. Bijvoorbeeld: van een mug een olifant te maken, door aanstellerij, theatraal gedrag, door onrust te stokén, dingen te verzinnen, ruzie te maken, uit te lokken, door ‘bommetjes erin te gooien’, ‘olie op het vuur te gooien’, door dingen aan te roeren die een ander graag achter zich wil laten, overdrijven, enz.. Met het maken van drama wordt er aandacht gecreëerd, echter is dit negatieve aandacht. Bovenstaande voorbeelden geven allemaal verwarring, onrust, stress, angst, waarbij er angst wordt gezaaid of er ruzie of conflicten ontstaan. Kinderen zijn hier een mooi voorbeeld in, krijgen zij niet hun zin dan beginnen zij met acteren. Veelal kunnen wij een onderscheid maken tussen echt drama, chaos en crisis.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen zich alleen maar concentreren op hun persoonlijke drama waarbij zij vergeten dat anderen, de buitenwereld ook soortgelijke persoonlijke drama’s, problemen hebben of kunnen hebben. De persoonlijke problemen, het persoonlijk drama wordt zo ‘erg, groot’ gemaakt dat zij chaos en drama veroorzaken in de omgeving. Zij zullen niet nalaten om een ander dit te laten weten. Als andere bij hen aankloppen voor steun, hulp zullen zij deze niet geven en zullen het gesprek al snel naar zichzelf toe draaien en beginnen over de eigen problemen. Vanuit hun narcistische kijk op dingen zullen zij problemen van andere bagatelliseren.

Met hun aandachtvraag, de vertelde verhalen veroorzaken zij stormen in glazen water, overdrijven, praten kletskoek, onzin, roddelen, liegen, vertellen verhalen die te belachelijk voor woorden zijn, of te ongeloofwaardig en waar anderen, de buitenwereld met hun pet niet bij kunnen, waardoor er absurde trieste situaties ontstaan.

Omdat zelfinzicht, realiteitsbesef ontbreekt vanuit hun narcistische kijk op dingen, hebben zij niet in de gaten dat anderen hen doorhebben of kan hebben, door het gedrag heen prikken en zij door de mand vallen. Woorden en daden laten zien dat er een onvolwassen, emotionele achterstand is in denken en gedrag.

Zij hebben niet door dat zij met hun gedrag negatieve reacties uitlokken bij anderen omdat zij zich overal mee bemoeien. Met drama en chaos, wordt een slachtofferrol gecreëerd, waarvan men denkt dat het gedrag, gezegdes, gedachten, de emotie, van bijvoorbeeld frustratie, boosheid, woede, angst, negativiteit, enz. die men vertoont hen rechtvaardigt, en vaak met het gedrag wat zij vertonen wegkomen, maar, waarbij men de eigen verantwoording ontloopt, door de schuld op een ander af te schuiven.

Zij hebben niet door dat anderen door het gedrag heen prikken, en er lachwekkende situaties ontstaan die niet door ‘iets leuks worden veroorzaakt’, maar men lacht vanuit ongeloof om de trieste, absurde, domme situatie ervan, waarin men zichzelf belachelijk heeft gemaakt waardoor men de persoon in de slachtofferrol niet serieus meer neemt. Men zal denken, ‘wat nu weer’ of wat is hen nu weer aangedaan’.

Door drama en chaos te veroorzaken, overschrijd men grenzen van anderen en neemt men geen actie om iets aan het probleem te doen omdat het altijd ‘de schuld van een ander zal zijn’. Mensen kunnen een “ik weet het altijd beter” mentaliteit hebben, deze mentaliteit kan anderen afschrikken, en na een tijdje kunnen er mensen door deze mentaliteit afhaken omdat deze houding niet wordt geaccepteerd of gewaardeerd vanwege de negatieve aandacht vraag.

 

3. Beslissingen en keuzes uit de weg gaan

Aan beslissingen en keuzes maken zit een uitslag, een gevolg vast. Als je een bepaald gedrag, gezegde, gedachten kiest, kies je voor consequenties. Elk gedrag, gezegde, gedachten dat, die je kiest heeft bepaalde gevolgen, want niemand anders dan jij zelf bent verantwoordelijk voor je eigen acties. Iedereen maakt een eigen keus, maar, als je die keus maakt, kies je ook voor alle gevolgen. Gevolgen kunnen positief of negatief zijn en komen voort uit de keuze die je maakt en de ervaring die je er mee op hebt gedaan. Een goede ervaring leert ons, dat we een juiste keuze hebben gemaakt, en we op de goede weg hebben gezeten. Een slechte ervaring leert ons dat we een foute keuze hebben gemaakt en we op de verkeerde weg hebben gezeten en dat we in het vervolg een andere keuze moeten maken en geeft ons de kans om van de fout te leren.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen keuzes maken uit de weg gaan, uitstellen omdat zij bang zijn voor schuld en gevolgen, wat voortkomt uit onzekerheid. Eigen verantwoording nemen is hen vreemd, zij zullen geen verantwoording nemen voor zichzelf en dingen op zijn beloop laten, dingen nalaten, uitstellen en stellen zichzelf afhankelijk op. Afhankelijk: als je hulp van iemand anders nodig hebt, als iets door iemand anders wordt gedaan, er door iemand anders beslist en bepaald wordt.

Afhankelijk opstellen creëert een passieve houding, waarbij initiatief nemen ontbreekt. Vanuit een passieve houding zullen beslissingen meestal niet zelfstandig genomen kunnen of willen worden genomen omdat er een eeuwige twijfel is. Als er een keuze of beslissing gemaakt moet worden dan zullen zij anderen hierbij betrekken. Beslissingen of keuzes, worden aan anderen voorgelegd en besprokén, van een ander wordt gevraagd een beslissing voor hen te nemen, omdat men geen beslissingen wil of kan nemen omdat, als zij zelf de beslissing nemen, zij zelf hiervan de schuld kunnen krijgen of ervaren.

Niets ondernemen is geen schuld krijgen. Iets ondernemen is eventueel schuld kunnen krijgen. Als de beslissing is gevallen en deze pakt verkeerd uit dan zal degene in de slachtofferrol de schuld en de gevolgen geven aan degene met wie dit is besprokén en hen heeft geadviseerd, en waarvan zij de beslissing hebben overgenomen.

Afhankelijk opstellen is weglopen voor verantwoordelijkheid en weglopen voor actie. Actie ondernemen is eigen verantwoordelijkheid nemen en tonen, de bereidheid om te veranderen. Weglopen, nietsdoen, nalaten is geen actie ondernemen en geen verantwoordelijkheid nemen en tonen, het is het de bereidheid om alles te ondergaan en laten ondergaan zonder op te lossen, maar er wel over te blijven klagen.

 

Nalaten uit zelf gecreëerde onmacht

Nalaten: niet doen wat je eigenlijk wel zou moeten doen, laten verzuimen, niet nakomen, negeren.

Iedereen laat weleens na iets te doen wat eigenlijk wel zou moeten. We verzuimen weleens iets gelijk te doen, we stellen het even uit. Dit kan vele redenen hebben, waarom wij iets niet gelijk doen, bijvoorbeeld: we zijn het even vergeten, we zijn moe en denken ‘dat komt morgen wel’, we vinden iets even te moeilijk, lastig, we stellen even iets uit omdat het ons niet uitkomt, we zijn ziek, te lui, te laks, we kunnen geen prioriteiten stellen. Iets nalaten, door uit te stellen zal en kan gevolgen hebben. Uiteindelijk zullen we toch actie moeten ondernemen en zullen het zelf uitvoeren. Een mooi gezegde hierover is; “Van uitstel komt afstel’.

Iemand in een zelfgecreëerde slachtofferrol heeft een eigen gedachte gecreëerd dat zij niet in staat zijn iets te doen, uit te voeren. Zij creëren een gevoel van onmacht, afhankelijkheid naar de buitenwereld toe. Vanuit een zelf gecreëerde onmacht ‘iets niet te kunnen’ zullen zij hierover constant klagen bij andere en hen laten weten dat zij iets niet kunnen, veelal wordt gezondheid, ziekte als excuus gegeven. Zij zullen zelf niet bereid zijn anderen te helpen omdat zij een eigen gedachte hebben gecreëerd dat zij niet in staat zijn iets te doen. Zij zullen alles doen om onder iets uit te komen maar toch het zelf beoogde te verwezenlijken. Als excuus hoor je hier: “Ja, maar..., ik kan er niets aan doen, mijn gezondheid laat het niet toe, niemand wil mij helpen,” enz.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen dingen nalaten te doen, uitstellen, nemen geen actie maar blijven hierover klagen, excuses, smoesjes over verzinnen naar anderen. Zij praten er lieverover dan tot actie over te gaan. Zij wekken de schijn bij anderen op, de buitenwereld, iets niet zelf te kunnen, laten onmacht zien, waarmee zij een hulpeloze houding naar de buitenwereld aannemen. Met deze houding wil en zal men een ‘medelijden gevoel naar de buitenwereld creëren en tentoonspreiden waarmee men een ander manipuleert waardoor men geholpen zal worden door anderen, of dat zij een ander zover krijgen het uit te voeren, omdat anderen het ‘zielig’ vinden voor diegene.

Mensen kunnen zich gaan irriteren en dit geklaag de smoezen, excuses zat worden en om van het geklaag af te komen zullen zij de ander helpen, het voor een ander uitvoeren, dit kan gevraagd of niet gevraagd.

Het uitvoeren is precies wat een persoon in de slachtofferrol wil, maar moet precies op de manier zoals zij het willen. Het spreekwoord “de beste stuurlui staan aan wal” is hier van toepassing omdat zij controle willen hebben en houden. Als een ander hen helpt zullen zij er met hun neus bovenop staan, waarin de betweter in hen naar boven komt en aanwijzingen geven hoe de ander het moet uitvoeren.

Als iets ongevraagd voor hen wordt gedaan en zij hier later mee worden geconfronteerd dan zal hier commentaar, kritiek op komen. Het ongevraagd helpen van de ander ligt niet in de lijn van de verwachting van de persoon in de slachtofferrol. Er is iets gedaan door een ander, waar de persoon in de slachtofferrol geen weet van heeft of dat het gedaan wordt onder het zicht van de persoon in de slachtofferrol maar wat niet is overlegd. De ander, de helper heeft de verantwoording genomen voor de persoon in de slachtofferrol, maar dit zal niet kloppen in de belevingswereld van de persoon in de slachtofferrol omdat men zelf geen controle heeft gehad. Personen in een slachtofferrol willen te allen tijde controle over een ander, een situatie, het is de drang de controle zelf te willen, hebben en houden. Met ongevraagd hulp bieden hebben zij de touwtjes niet meer in handen, geen controle meer. Zij zullen dit niet leuk vinden en zullen zich uiten met onvrede door te gaan klagen, commentaar te geven, vanuit weerstand en controle verlies. Zij zullen aangeven, dat ervoor hen bepaald werd, (een bevestiging dat zij de controle niet meer hebben of hebben gehad), waarbij zij zich diep gekwetst voelen, want hen is ‘iets aangedaan’, maar vergeten hierbij dat de ander hen wilde helpen om van het gezeur, geklaag, smoezen, excuses af te zijn of om echt te willen helpen.

Doordat zij nalaten verantwoordelijkheid te tonen, zal men, als men geholpen is, met verwijten komen dat men ‘ongevraagd’ is geholpen, waarvan zij de ‘helper’ de schuld geven, want de hulp is in hun belevingswereld niet goed uitgevoerd. Door te klagen proberen zij hun gedrag veilig te stellen waarmee zij proberen aan te geven dat iets niet hun schuld is en zij zich hiermee veilig voelen. Omdat zij zelf niets hebben ondernomen, zullen zij zelf geen schuldgevoel hebben maar een slachtoffer gevoel, omdat men ongevraagd is geholpen wat in hun perceptie niet goed is gedaan en waarmee zij de ‘schuld’ op een ander afschuiven, en aangeven dat juist zij ‘slachtoffer’ zijn geworden van deze hulp.

De weerstand die zij hebben over het uitgevoerde door een ander zullen zij openlijk laten zien of heel subtiel waarmee zij passieve agressieve sabotage op een ander botvieren. Zij laten hun weerstand, onvrede blijken door een ander de ‘schuld’ te geven waarmee zij de inspanning, de hulp die een ander hen geboden heeft ondermijnen, afkraken en men de schuld verschuift en men zichzelf schoonpraat. Wat de één al lang vergeten is, blijft bij een persoon in de slachtofferrol heel lang hangen of nooit vergeten, omdat er verbittering is over het gebeurde wat zij niet los kunnen laten, het gebeurde zal constant naar boven worden gehaald, en herhaald in verwijten wat zij fout hebben gedaan, waardoor er een schuldgevoel bij de ander wordt gecreëerd.

Bij personen in de slachtofferrol is het niet een kwestie van niet kunnen uitvoeren, maar van willen uitvoeren. Zij kunnen hiermee door de mand vallen, want als de nood echt aan de man is en het echt niet meer uitgesteld kan worden dan kan men wel dingen uitvoeren. Als men dit ziet dan zal men zich verraden voelen. Hulp aan een ander bieden is helemaal niet verkeerd als het maar om de juiste reden gaat.

 

4. Gekwetst voelen

Een slachtofferrol neemt men aan als men zich gekwetst voelt. Gekwetst: gegriefd, gekrenkt, geraakt, getroffen, aangedaan, beledigd, verontwaardigt.

Zelfbeklag zal voorop staan, het eindeloos blijven herhalen, bejammeren, klagen van de eigen omstandigheden.

Iets of iemand kwetsen doen we allemaal weleens, maar, is dit bewust of onbewust?

Mensen kunnen zichzelf ‘altijd’ slachtoffer voelen, of nemen een zelfgecreëerde slachtofferrol aan omdat zij zich altijd slachtoffer van iets of iemand vinden, voelen, maar, wat niet voortkomt uit een niet alledaagse schokkende gebeurtenis. Bijvoorbeeld een ruzie, een uitspraak, onenigheid, enz., met een ander, wat hen van hun stuk brengt, en hen van streek maakt. Men voelt zich verongelijkt, is boos omdat men denkt dat men oneerlijk is behandeld. Zij zijn van mening, denken dat een iets of iemand hen bewust dit aandoet terwijl dit niet het geval is. Het zijn de eigen gedachten over het gezegde die hen doet besluiten zich gekwetst te voelen omdat men veelal de emotie die bij hen opkomt niet kent.

Bewust iemand kwetsen, is iets zeggen dat iemand pijnlijk vindt. Iets zeggen of doen waardoor men iemand pijn doet of boos maakt, waarbij men iemands gevoelens treft en waarmee we bewust met opzet iemand beschadigen, schaden, beledigen, schofferen, manipuleren, benadelen, iemand leed, een beschadiging toebrengen. (zie ook manipulatie) Als mensen gekwetst zijn door iemand, dan willen en zullen ze die iemand ook kwetsen.

Onbewust iemand kwetsen kan ook gebeuren, echter zijn wij ons veelal niet bewust hoe iets op een anderoverkomt. Vanuit oprechtheid, goedheid, kan men iets doen, of zeggen om een ander te helpen, corrigeren, te ondersteunen, maar wat door degene die dit aanhoort of ziet, verkeerd kan of wordt opgevat. Men vat dit op als kritiek, en voelt zichzelf gekwetst en voelt zichzelf slachtoffer van het iets of iemand wat er gebeurd is.(zie ook kritiek) Maar, kritiek hoeft geen kritiek te zijn, kritiek kan belangrijke informatie bevatten om onze persoonlijke groei te bevorderen.

Niemand anders kan jou kwetsen, het is of jij dit toelaat. Zelfrespect is liefde voor onszelf hebben. Zelfrespect is de basis van ons functioneren en het hebben van een ontwikkeld gevoel van eigenwaarde.

 

5. Geen kritiek kunnen verdragen

Kritiek is een uiting met als doel iets te veranderen. Kritiek hoeft geen kritiek te zijn als wij openstaan voor wat een ander zegt omdat dit waardevolle informatie kan bevatten. Kritiek kun je ook zien als hulp, wijze raad, advies, inzicht, correctie, verbeter punten, positieve feedback voor jezelf.

Soms pakken wij dingen verkeerd aan of zijn onze gedragingen en uitingen niet goed en is het fijn dat iemand anders je hierop wijst zodat er correctie en inzicht kan plaats vinden. Openstaan voor kritiek geeft ons de kans om te leren van onze fouten en deze te corrigeren en met deze gesprekken zouden er figuurlijk ‘puzzelstukjes en kwartjes op zijn plaats kunnen vallen waarbij ons bewustzijn verruimd kan worden.

Gesprekken met een ander kunnen verhelderend zijn waarbij kwartjes kunnen vallen, puzzelstukjes op zijn plaats kunnen vallen. Het kunnen gesprekken zijn waarbij bewustwording kan worden opgedaan omdat een ander net een andere kijk, ervaring op iets heeft wat bij de ander ontbreekt of ontbrak.

Een “slecht gedrag” kan om kritiek, advies, raad, inzicht, correctie vragen. Een ander, de buitenwereld kan dit gedrag signaleren en hier iets mee doen of niet. Vanuit goedheid, oprechtheid van de mens zal of kan men dit bespreken met degene. Het bespreken zal voortkomen uit het willen helpen van de ander waardoor de ander kan groeien. Veelal zullen personen die in een slachtofferrol zitten, bewustwordingshulp, psychologische hulp afslaan en niet geholpen willen worden, omdat zij zelf niet erkennen en ‘zien’ dat er iets niet goed is vanuit realiteitsbesef.

Als mensen iets horen of te horen krijgen wat hen niet aanstaat of zint, zal men in verzet komen en met tegenargumenten komen. Vanuit realiteitsbesef kan hier verschillend op gereageerd worden. Geen realiteitsbesef kun je vergelijken met ‘de weg kwijt zijn’.

We kunnen ‘even onze weg kwijt zijn en in de slachtofferrol zitten’ waarbij wij tijdelijk ons realiteitsbesef kwijt zijn en met een gesprek waarin kritiek, wijze raad, advies, inzicht, correctie, verbeter punten, positieve feedback voor jezelf je kan helpen de ‘echte realiteit’ weer te vinden en ons te ontdoen van de slachtofferrol.

Of

Vanuit een persoonlijkheidsstoornis, welke is aangeleerd of genetisch bepaald, zal het moeilijk tot niet mogelijk zijn binnen te dringen, te leren, omdat realiteitsbesef, inzicht ontbreekt, er een eigen zienswijze, perceptie is en een gesprek waarin kritiek, wijze raad, advies, inzicht, correctie, verbeter punten, positieve feedback wordt opgevat als bedreiging, persoonlijke aanval en men zich een slachtofferrol aanmeet.

 

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen zich altijd verzetten tegen kritiek of tegenspraak omdat zij zich vasthouden aan alleen hun eigen standpunt, zienswijze. Zij zien hun eigen standpunt als waarheid, als perfect, en waarin zij altijd hun gelijk proberen te halen, te krijgen. Kritiek, tegenspraak van een ander is voor hen geen waarheid en dulden dit niet. Iemand in een slachtofferrol heeft grote moeite zich te verplaatsen in anderen, in de standpunten van anderen, omdat zij hun eigen standpunt als enige juiste zienswijze zien. Zij kunnen moeilijk accepteren dat er verschillende manieren zijn om ergens tegen aan te kijken en niet slechts één juiste manier. Doordat zij hun eigen standpunt als enige juiste zien zullen zij ook altijd een ander de schuld geven. Kritiek zullen zij opvatten als een persoonlijke aanval waarbij het beeld, wat zij van zichzelf hebben, teniet wordt gedaan en aangetast wordt. Om hun eigen perceptie, hun eigen gelijk, eigenwijsheid staande te houden, hun eigen gedrag goed willen praten zullen zij in de verdediging gaan om het om het gezegde van de ander gelijk te ontkrachten. Zij willen niet geholpen worden, omdat zij zelf niet erkennen en ‘zien’ dat er iets niet goed is. Andere hulp in de vorm van hen “helpen met andere dingen die zij uit ‘onmacht’ hebben gecreëerd, zullen zij wel aanvaarden, mits er geen kritiek van hen komt.

Mensen die waarheid verkondigen, spreken, een andere zienswijze hebben worden door mensen die dit niet doen gezien als eng, bedreigend. Kritiek, wijze raad, advies, correctie, tegenspraak van een ander, zullen zij niet zien als hulp voor hen, maar altijd zien als een persoonlijke aanval waarbij zij in de verdediging gaan, waarbij zij snel hun geduld verliezen, prikkelbaar, kortaf, boos worden of ontsteken in woede. Dit omdat wat de ander hen verteld, voor hen geen ‘waarheid’ is of bevat en zij dit gezegde gelijk willen ontkrachten door zich defensief op te stellen. Met hand en tand zullen zij zich verzetten, zullen alles ontkennen wat de ander gezegd heeft of aangegeven. Alles zullen zij aanwenden, uit de kast trekken, om zich te verdedigen en te ontkrachten en waarbij zij een ander af schilderen als slecht, fout, harteloos, egoïstisch, een betweter, etc., Zij zullen niets schuwen om een ander woordelijk te kwetsen, iemand voor schut te zetten, iemand zwart te maken, vals te beschuldigen, te manipuleren waarbij zij hun zelfbeheersing verliezen en passief agressief gedrag laten zien. Terwijl dit nu juist de kritieke pijn punten van een persoon in een slachtofferrol zijn, maar waarvan zij juist een ander hiervan zullen beschuldigen. In de verdediging gaan is ook een afleidingsmanoeuvre om van het werkelijke gesprek onderwerp af te wijken en de ander te verwarren.

In de verdediging gaan komt voort uit emotie angst, onzekerheid omdat er 'iets' in hen wordt aangeraakt, getriggerd, en zij niet weten hoe hier mee om te gaan. Zij zullen hun zelfbeheersing verliezen en zich uiten in boosheid, woede. Boosheid, woede uiten is een uitlaatklep voor de eigenlijke emoties van pijn, angst, frustratie. Woede komt voort uit angst, onzekerheid, en is een verzet tegen iets of iemand dat wat is. De boosheid, woede die zij laten zien is verdediging uit zelfbehoud, zelfbescherming, maar waarbij zij zichzelf volledig verliezen. Vanuit onzekerheid gaan zij in zelfbescherming, en uiten zich in verdediging met woede. Vanuit angst kunnen twee dingen gebeuren, vluchten of vechten.

 

Vechten

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol, zullen zich, als zij ‘kritiek’, tegenspraak te horen krijgen snel hun geduld verliezen en zich gaan verzetten, worden boos, kort af, prikkelbaar, agressief, defensief, emotioneel.

Ze gaan "woordelijk vechten" om zich te verdedigen vanuit angst, pijn, frustratie, omdat zij zich bedreigd voelen. Zij zullen niet voor rede vatbaar zijn en luisteren niet naar wat de ander te zeggen heeft en zullen alles wat de ander aangeeft ‘onderuit’ proberen te halen met tegenargumenten en ontkenning wat de ander hen aangeeft.

Advies wat ze krijgen wordt in de wind geslagen, nemen geen raad in een gesprek aan, heeft een averechts effect omdat zij vasthouden aan hun eigen perceptie, eigen gelijk, zienswijze, eigenwijsheid en standpunten vanuit ‘ik weet het beter’ visie. Het beter weten komt voort uit onzekerheid en vastgezette gedachten, overtuigingen omdat men op voorhand al problemen en belemmeringen ziet en men zich daarop concentreert, uit niet geholpen willen worden, het verzetten tegen iets nieuws, uit angst waaraan zij zich vasthouden en zullen de ander wantrouwen of gaan wantrouwen waarbij er een houding van paranoïde aangenomen kan worden. (zie ook omgaan met kritiek) Vanuit een passieve houding, houding van ontkenning blijven zij praten of klagen tegen een ander. Woordelijk vechten kan uitmonden in geweld vanwege de woede die zij in zich hebben.

Na het gesprek voelen ze zich machteloos, gekwetst, boos, gefrustreerd of anders door wat de ander tegen hen heeft gezegd wat zij niet leuk vinden om te horen maar wat veelal wel op waarheid berust en zullen zij zich zinnen op wraak vanuit wrok en verbittering.

Na het gesprek zullen zij er alles aan doen om aan derden duidelijk te maken wat hen ‘is overkomen, wat hen is aangedaan’ door gelijk contact op te nemen met mensen, en bij deze mensen te gaan klagen. In dit gesprek zullen mensen die waarheid spreken worden ondermijnd, zwart gemaakt. Door ondermijnen, zwart maken, kritiek hebben, te uiten, proberen zij om de ander in diskrediet te brengen en uit te schakelen. Er zal geprobeerd worden de persoon ‘mond en mening dood’ te maken, waarbij zoveel mogelijk medestanders, bondgenoten zullen worden gezocht om de ‘kritiekpersoon’ te ondermijnen, zwart te maken, in de hoop dat zij hierin mee gaan.

 

Vluchten

Ook kan er worden weggelopen uit de situatie, confrontatie, gesprek of anders. Weglopen komt voort uit angst, onmacht en onzekerheid. Wat er gebeurd is dat het hen ‘te veel wordt, te bedreigend en zij geen eigencontrole meer hebben vanuit angst waardoor men wegvlucht.

Zij willen niet meer horen of verder horen wat de ander te zeggen heeft. Door weg te lopen vluchten zij en proberen zij hun eigen onmacht situatie, gedachten en de emotie angst onder controle te krijgen. Onzekere mensen zullen bang zijn voor de mening van anderen. Het gesprek wordt opgevat als kritiek en zullen hiervoor vluchten en zich gekwetst voelen waarna zij zich zullen storten op wraak vanuit wrok en verbittering.

Als iemand wegloopt uit een situatie, dan zijn wij veelal geneigd om hierachter aan te lopen, achter aan te gaan. Vanuit een schuldgevoel wat wij hebben, gaan wij veelal achter een persoon aan die wegloopt, omdat wij in medelijden gaan, omdat wij zo snel mogelijk de situatie weer goed willen hebben.

Als een persoon in een slachtofferrol bijvoorbeeld wegloopt, ga hier niet achter aan, dit heeft geen zin en kan of zal de situatie verslechteren, verergeren en kan uitlopen op gevaar. Tevens heeft het geen zin om achter de persoon aan te gaan om te gaan praten. De persoon is niet voor rede vatbaar omdat de emoties de overhand hebben genomen. Mocht je hier wel achter aan gaan, dan zullen wij veel eerder geneigd zijn om aan de persoon toe te geven, waardoor het gedrag van de persoon in een slachtofferrol beloond wordt, en je het slechte gedrag en de manipulatie in stand houdt, en de persoon zijn/haar zin geeft. Wees wijzer dan de wegloop persoon en ga niet mee in het kinderachtige, narcistische gedrag van de ander. Negeer slecht gedrag. Alle slecht gedrag moet je niet belonen maar negeren. Mocht je in een situatie zitten waarbij woede, agressie, geweld voorkomt, zorg voor jezelf en zorg dat je veilig wegkomt of kan komen.

  

6. Voelen zich niet begrepen

Begrip: eenheid van denken, denkbeeld, benul, besef, het verstaan of begrijpen van iets.

Soms kan je iets niet begrijpen. Veelal heeft dit te maken met iets wat wij nog niet eerder hebben meegemaakt of hebben geleerd. Door iets uit te leggen kan een ander tot kennis en begrip komen waarin men ‘snapt, begrijpt, doorheeft, inzien, beseffen’ wat er bedoeld wordt. Als men iets begrijpt wat een ander heeft uitgelegd is er wederzijds begrip. We zullen op één lijn zitten. Je kunt het zien als een school waarin je wordt uitgelegd hoe iets werkt, wij zullen moeten leren. De één zal het gelijk doorhebben, een ander kan hier langerover doen om het door te hebben maar uiteindelijk heeft men het door.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol denken en vinden dat een ander hen niet begrijpt of wil begrijpen. Zij geven een ander, de buitenwereld aan, dat ‘een ander hen niet begrijpt, dat zij niet begrepen worden, zij hun verhaal niet duidelijk uitgelegd kunnen krijgen,’ waarmee men het gevoel krijgt dat een ander hen niet snapt en zij een machteloos gevoel krijgen, waardoor zij constant in herhaling vallen met hetzelfde verhaal.

Vanuit machteloosheid zullen zij erbij een ander op aan dringen om zich in hen te verplaatsen, wat vaak gepaard gaat met een klagerige, zeurende toon, met kreunen, steunen, gezichten trekken, wangen bollen, manipulerend gedrag, huilen. Hiermee geven zij ‘hun gevoel’ weer dat zij het eigenlijke slachtoffer zijn, waarin men aangeeft verkeerd te zijn geïnterpreteerd, misleid, de ander de schuld gevend. Mochten zij er helemaal niet uitkomen, of zich in het nauw gedreven voelen, zullen zij uit de machteloosheid die zij voelen, en niet wetende hoe hier mee om te gaan, weglopen of woordelijk gaan vechten, waarmee zij een kinderlijk onvolwassen gedrag laten zien.

Dat zij de uitspraak ‘niet begrepen worden door anderen’ doen, komt voort uit hun niet realistisch beeld, een laag- niet-bewust bewustzijn, het ontbreken van inzicht, kennis, waarheid, wijsheid, realiteitsbesef. Vanuit een eigen waarheid, perceptie, realiteit waar men niet van wil afwijken proberen zij een ander te overtuigen dezelfde kijk over te nemen. Wederzijds begrip zal niet plaatsvinden omdat de bewustwordingsniveaus en realiteitsbesef zullen verschillen en zal bij een ander, de buitenwereld overkomen als ‘niet realistisch’, als ‘te gek, te triest voor woorden’. Een iemand met een normaal realiteitsbesef, gezond verstand zal door deze gedachten gang heen prikken omdat zij onderscheid kunnen maken tussen realiteit en niet realiteit.

 

7. Geven anderen de schuld

Wat is schuld; verantwoordelijk zijn voor een fout

Wij zijn snel geneigd om ‘schuld’ altijd buiten ons zelf te zoeken, en een ander hiervan de schuld te geven met het gevoel dat wij zelf ‘slachtoffer’ zijn geworden van iets of iemand. Maar klopt dit wel? Veelal ligt de verantwoording, een aandeel van iets negatiefs wat ons overkomt, van schuld bij ons zelf. Hoe zijn onze keuzes geweest?

Fouten maken doet iedereen. Het is een uitslag van een zelf gemaakte keuze. Maar hoe is deze keuze tot stand gekomen? Hebben wij in onze kindertijd geleerd? Is erover nagedacht of niet? Doen wij iets roekeloos of niet? Veelal maken wij fouten omdat er niet goed over na gedacht is.

Van fouten maken leren wij, en hoe meer fouten wij maken hoe meer ervaring wij opdoen om het in het vervolg anders te doen. Wij leren van de oorzaak en het gevolg. Oorzaak en gevolg leren ons ook onze emoties kennen en het bijbehorende gevoel. Het gevolg, een consequentie van een goede keuze zal ons goed laten voelen, het gevolg, een consequentie van een foute keuze zal ons niet goed laten voelen waardoor wij een schuldgevoel voelen. Ons geweten geeft een signaal af dat iets niet goed is en als wij niets aan dit signaal van schuldgevoel doen gaat dit aan ons knagen. Dit schuldgevoel is alleen te verhelpen, weg te krijgen door opnieuw een keuze te maken die tot een goede keuze en goed gevoel leidt.

Als wij worden geconfronteerd met een fout dan zullen wij deze fout moeten herstellen. Door het herstellen van een fout nemen wij eigen verantwoording omdat wij iets verkeerd hebben gedaan. Wat de fout ook was. Wij erkennen dat het onze fout was en nemen onze verantwoording om de fout te herstellen. Wij nemen actie en herstellen de fout waarmee wij laten zien dat wij een doener zijn. Omdat wij van onze fout hebben geleerd zullen wij in het vervolg deze fout in keuze niet meer maken omdat wij beseffen, inzicht hebben gekregen, hebben geleerd wat de consequentie van een foute keuze inhoudt. Als wij voor een soortgelijk probleem in de toekomst staan zullen wij weten wat wij moeten doen. Je leert van hoe je eigen leven verloopt en hiermee doen wij ervaring en levenservaring op. Alles wat je niet erkend, kan en zal je ook niet veranderen.

Erkennen wij iets niet, een fout, een probleem, dan zullen wij ook niets herstellen, en zal er niets veranderen. Omdat wij niet van onze fout hebben geleerd zullen wij in het vervolg deze fout in keuze weer maken omdat wij niet beseffen, geen inzicht hebben gekregen, hebben geleerd wat de consequentie van een foute keuze inhoudt. Als wij voor een soortgelijk probleem in de toekomst staan zullen wij wederom niet weten wat wij moeten doen. Wij nemen geen actie tot herstellen van de fout, wij blijven er lieverover praten, klagen waarmee wij laten zien dat wij een prater zijn waarbij wij actie ondernemen achterwege laten.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zien veelal hun aandeel in schuld niet in omdat de perceptie, de kijk op dingen anders is dan anderen, de buitenwereld. Zij hebben het gevoel dat zij zelf geen invloed hebben of kunnen uitoefenen op dingen die hen overkomen of gebeuren. Zij denken niet na over de omstandigheden waarin zij zich bevinden omdat zij vinden dat alle problemen aan de omstandigheden of aan een ander persoon ligt.

Met slachtoffergedrag zullen zij altijd de schuld afschuiven op iets of iemand, de schuld bij een ander neerleggen, de waarheid ontkennen, omdat zij vinden en denken dat het niet hun schuld was, is, er een aandeel in hebben gehad, maar altijd iets of iemand anders waarmee zij het werkelijke probleem verschuiven.

Een ander, allesbehalve henzelf heeft schuld, omdat zij van hun eigen fouten niet leren of hebben geleerd. Als excuus, verdediging, verwijt, zullen zij zeggen dat een ander schuldig is, was, dat er opzet in het spel is of was, dat ‘de ander een fout heeft gemaakt en waarvan zij de dupe van zijn geworden’, waarbij zij een ander aanwijzen als “de boosdoener, een dwaas, een gek, een idioot”, maar wat nooit henzelf betreft, omdat zij denken dat de oorzaak nooit aan henzelf heeft gelegen maar altijd aan een ander.

Zij zullen altijd de schuld op een ander afschuiven vanuit een laag- niet-bewust bewustzijn waarin empathie, inzicht, spijt, berouw, schuldgevoel ontbreken en onzekerheid en angst overheersen. Zij nemen geen verantwoording voor hun aandeel en voor hun gedrag en daden omdat zij deze niet zien, erkennen, verantwoording voor nemen en waarvan zij vinden en denken dat juist zij het slachtoffer zijn geworden. Hiermee schuiven ze hun eigen verantwoording af, creëren drama en chaos, blijven klagen en spelen zij een spel en veelal winnen zij door vals te spelen ten koste van een ander. Zij laten een gedrag van verbittering, manipulatie zien, en zullen manipulatie niet schuwen.

Het gevolg van niet zien, erkennen, verantwoordelijkheid nemen is dat zij blijven praten, blijven klagen waarmee zij het probleem wat zij hebben niet oplossen maar juist groter maken vanuit angst, onvermogen, onmacht. Zij zullen altijd een ander, de buitenwereld duidelijk proberen te maken dat zij zelf niet schuldig zijn, of waren, dat het niet aan hen lag, maar dat juist zij slachtoffer zijn geworden van een iets of iemand. Zij nemen de rol van slachtoffer aan en spelen deze rol zo goed dat zij echt medelijden voor en met zichzelf voelen omdat zij vinden en denken dat ‘een ander hen bewust iets heeft aangedaan’. Hiermee spelen zij feilloos in op het schuldgevoel van een ander, waarbij de ander aan zichzelf gaat twijfelen, zij de persoon voor de gek houden, en doen er alles aan om de schuld bij een ander neer te leggen, want in hun belevingswereld hebben zij nooit schuld of treffen zij zelf nooit blaam.

Bij personen die anderen de schuld geven, schuld afschuiven ontbreekt zelfinzicht. Zij zullen nooit bij zichzelf te rade gaan en zichzelf afvragen, “wat is mijn aandeel geweest in het probleem wat ik nu heb, welke fout heb ik gemaakt.”.


8. Zelfmedelijden

Ieder mens heeft weleens zelfmedelijden. Zelfmedelijden, het woord zegt het al en kun je opdelen in twee delen: zelf en medelijden.

Zelf: wat aan de persoon eigen is, de kern van de persoonlijkheid, in eigen persoon, zelve, de eigen ik.

Medelijden: meevoelen met iemand die iets vervelends mee maakt, droefheid over het lot van anderen.

Bij zelfmedelijden heb je met jezelf te doen, je kunt jezelf heel zielig vinden als er iets is gebeurd, wat soms helemaal niet erg is en soms ook goed is om zelfmedelijden te hebben, omdat het realiteitsbesef voortbrengt. Maar als zelfmedelijden doorslaat en je erin blijft hangen dan heeft dit een averechtse werking waarmee je jezelf slachtoffer maakt en een slachtofferrol in stand houdt.

Zelfmedelijden is een creatie van eigen gedachten, is de kijk, de gedachten, het gevoel wat men heeft over het eigen leven, de dingen die om hen heen gebeuren, die zijn gebeurd, de problemen die men heeft en ondervindt, en hier geen oplossing voor vindt en niets onderneemt. Men is zo met zichzelf bezig dat zij in zelfmedelijden gaan en totaal de grip op de realiteit kwijt zijn of raken. Men vindt zichzelf zielig waarbij men zich laat meeslepen door eigen gedachten en gedrag, teleurstellingen, ellende en maken hier een persoonlijk drama van en voelen zich hier slachtoffer van.

Mensen in een zelfgecreëerde slachtofferrol kunnen zwelgen in zelfmedelijden omdat zij vinden en denken dat de buitenwereld hen onterecht slachtoffer heeft gemaakt en zij medelijden met zichzelf hebben en voelen. Echter vergeten deze mensen dat zij zelf deze rol hebben gecreëerd en vrijwillig in deze rol zitten.

Zelfmedelijden ontstaat veelal uit frustratie, wrok, angst. Angst komt voort uit onwetendheid. Angst laat ons inkrimpen, de realiteit vervagen, ons zelfvertrouwen afnemen, waarbij frustratie, wrok, is uitgegroeid tot zelfmedelijden.

Als wij in zelfmedelijden zitten of hangen, dan halen wij onszelf omlaag omdat boosheid, frustratie, wrok, angst de overhand hebben en bij alles wat wij doen weerstand voelen, we zullen alles negatief benaderen, we hebben het idee dat alles tegen zit, zullen eerderbij de pakken neerzitten, waarbij wij ons op voorhand al laten ontmoedigen, niets meer verder doen, dingen nalaten, geen oplossingen meer zoeken, schuld afschuiven, omdat wij het werkelijke probleem niet onder ogen willen komen.

Aan zelfmedelijden kun je wat doen door je denkpatroon te veranderen. Hierbij zul je hulp nodig hebben, want je huidige denkpatroon is volgens oude ingesleten patronen ontstaan.

Mensen met zelfmedelijden zullen door de buitenwereld anders benaderd worden omdat men in eerste instantie mee zal gaan in het verhaal wat aan hen wordt- werd verteld over hoe men in deze omstandigheden is gekomen. Als men doorheeft dat men het zelfmedelijden in stand houdt zal men snel klaar met hen zijn omdat zij geen aangenaam gezelschap zullen zijn. De verbondenheid die men eerst gevoeld heeft zal met het in stand houden van zelfmedelijden en de zelf gecreëerde slachtofferrol snel verdwijnen.

Als men in zelfmedelijden wegzakt, is de persoon veelal niet te helpen omdat men niet voor rede vatbaar is. Zij houden liever hun ‘ellende in stand’ vanwege de eigen kijk, het eigen standpunt, de eigen gedachten over hun zelfmedelijden en hoe zij hierin zijn beland dan dat zij hulp zoeken en aanvaarden. Hier kan een buitenstaander zeer moedeloos van worden, maar bedenk je dat jij er niets aan kunt doen, het is een eigen gekozen weg die zij zelf willen.


9. Manipulatie

Als mensen een mening van iemand anders horen, dan zijn zij veelal geneigd deze mening over te nemen en dit is nu precies wat een persoon in een slachtofferrol wil, dat men hen gelooft ook al berusten deze verhalen, de klaagzangen veelal niet op waarheid. Een leugen wordt pas waarheid als men er zelf in geloofd. (zie ook liegen, leugen, bedrog)

Personen in een slachtofferrol zijn meesters in manipuleren omdat inzicht, wijsheid, verantwoordelijkheid ontbreken. Vanuit het geloof ‘slachtoffer te zijn’ benaderen zij de buitenwereld waarmee zij ‘sympathie, medelijden, medeleven’ proberen te krijgen. Gaan wij mee in manipulatie, in ons laten manipuleren dan kan dit grote gevolgen en gevaren voor ons hebben. (zie manipulatie)


10. Verbittering

Ieder mens voelt zich wel een verbitterd, verbitterd: haat, wrok, vol haat en negatieve gevoelens. Nare ervaringen kunnen een leerproces zijn, waar wij sterker uitkomen als wij hiervoor openstaan, maar kan ook leiden tot verbittering omdat wij de nare ervaring niet hebben verwerkt en geleerd hier mee om te gaan. Verbittering kan voortkomen uit vele oorzaken, een ruzie, een scheiding, ziekte, financiële situatie, trauma, enz. gebeurtenissen die impact hebben gehad en een nare ervaring hebben achtergelaten.

Verbittering komt voort uit een negatieve ervaring die men heeft opgedaan en die men niet kan loslaten, vergeten, men blijft het constant in gedachten herhalen, voor hen zien waardoor men gaat piekeren, waarover men kwaad, gefrustreerd is, men zich benadeeld voelt, wat zich uit in machteloosheid, rusteloosheid, somberheid, negatieve gevoelens.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zijn veelal verbitterd, omdat zij een negatieve ervaring in het verleden, of heden, met iets of iemand hebben opgedaan, die zij niet kunnen vergeten, loslaten, en waarbij men de schuld bij de ander legt, en waarvan men denkt slachtoffer te zijn geworden. Iedereen kan slachtoffer worden, zo ook slachtoffer van je zelf. De herinnering aan de negatieve ervaring uit het verleden is een verbittering geworden, waarbij men oude innerlijke wonden blijft blootleggen waaraan men in herinnering vasthoudt en waarbij men een rigide houding aanneemt. Het gedrag wat men uitstraalt is woede, frustratie, boosheid, angst. Als wij een rigide houding aannemen dan ontkennen wij de waarheid en ontwijken wij de realiteit.

Een herinnering uit het verleden is een gebeuren wat geweest, gepasseerd is. Verleden is verleden en alleen een herinnering aan wat er is gebeurd, waar niets meer aan gedaan of veranderd kan worden dan alleen de manier waarop je naar het verleden kijkt. Het is geschiedenis. Je kunt nare ervaringen herinneringen zien als stof. Aan stof hebben wij niets en als wij niet stoffen dan zal onze omgeving vol liggen met stof. Stof op stof op stof. Stoffen is opruimen, aan stof verzamelen hebben wij niets, zo ook aan nare herinnering ervaringen verzamelen en ze behouden hebben wij niets. Wij zullen ze moeten opruimen door ernaar te kijken en ze te verwerken en ze daarna los te laten. Wij zullen met onze plumeau door onze stoffige gedachten moeten gaan om ze op te ruimen.

Nare ervaringen kunnen een leerproces zijn als wij hiervoor openstaan, maar vaak laten wij het heden bepalen door wat er in het verleden is gebeurd. Het bederft, verpest ons heden omdat wij vasthouden aan de verleden herinnering en de emotie die er aan vast hangt. De herinnering aan het verleden is een negatieve emotie geworden. Het is makkelijker om een ander de schuld te geven dan om zelf verantwoording te nemen voor de herinneringen en de eraan vasthangende emotie.

Herinneringen zijn op zich niet problematisch omdat wij van het verleden kunnen leren en hier sterker uit kunnen komen wat ons bewustzijn heeft gebracht. Herinneringen worden pas een probleem, wanneer wij ze toelaten, ze ons helemaal in beslag laten nemen, ons leven laat beheersen, ons leven in het heden laten bepalen, waardoor de verleden herinnering ons ongelukkig, ongemakkelijk, onstabiel maakt. Veelal houden wij ons vast aan dingen, een iets, een herrinnering wat niet goed voor een mens is. Het helemaal in beslag laten nemen, of beheersen wordt of kan een innerlijke gedachten gevangenis worden waarbij wrok, verbittering, woede, boosheid, op de voorgrond staat. Wrok, boosheid zullen een leven en de dagelijkse dingen gaan beheersen, als je je vasthoudt aan haat, verbittering, woede jegens iets of iemand en blijf je aan het iets of iemand verbonden. Met verbonden blijven, stoppen wij energie in woede, haat, verbittering en in het iets of iemand waar we verbitterd, gekwetst over zijn, waardoor wij zelf energetisch leeglopen. Je geeft al je eigen energie daarmee weg waarmee je jezelf uit balans brengt en men zichzelf onstabiel maakt en hiermee psychische problemen creëert. Mensen met psychologische problemen zijn veelal onstabiel vanuit de problemen die ze hebben en deze niet oplossen of verwerkt hebben. Zij hebben zelf niet door dat zij onstabiel zijn.

Wij kunnen uit onze innerlijke gedachten gevangenis ontsnappen, ontkomen door ons te concentreren op het heden, en ons bezig te houden met het hier en nu en te stoppen energie weg te geven. Verbittering, haat, wrok, boosheid, woede houdt pas op als je tegen jezelf zegt: ik laat het los, ik wil niet met mijn haat, woede, verbittering aan het iets of iemand verbonden blijven. Door te accepteren, te verwerken, te vergeven en los te laten dat het verleden het verleden is, waaraan niets meer veranderd kan worden dan alleen de manier waarop je ernaar kijkt. Het is een keuze die gemaakt moet worden. Als je ervoor kiest om wrok en verbittering te blijven koesteren dan creëer je een toekomst die ongelukkig is omdat elke beslissing uit wrok en verbittering zal voortkomen. (zie ook wrok)

Personen met verbittering zitten vol negatieve gevoelens, angst, met haat, nijd, ontevredenheid waar zij zich geen raad mee weten en zich veelal uiten in klagen, cynisme, zij zullen ‘hun gal spuwen’ over oud zeer. Dit zijn niet de vrolijkste mensen, zij stralen negativiteit uit en veelal staat op hun gezicht een verbeten, norse uitdrukking. Spreekwoordelijk trekken zij een gezicht als een oorwurm en komen als een zuurpruim over.

Uit verbittering, ontstaat de emotie wraak, wrok, rancune, vergelding.

Als wij vergelding zoeken, dan willen wij dat ‘iemand’ opdraait voor het gebeuren, wij willen dat iemand ‘schuldig’ wordt verklaard en gestraft wordt voor datgene wat de ‘schuldige’ heeft gedaan. De schuldige moet ‘boeten’, gestraft worden. Bij verbittering en wrok zal er een schuldige worden gezocht die zal moeten boeten, er zal niet worden gekeken naar het eigen aandeel in de negatieve ervaring, omdat men de schuld niet bij zichzelf zal zoeken. Gedachten dat iemand gestraft moet worden, moet boeten kunnen omslaan in vergelding, in wraak nemen. Wat de ene al lang vergeten is, kan bij mensen in de slachtofferrol niet vergeten worden.

Vergelding, wraak nemen, kan bij mensen in de slachtofferrol ‘even’ duren, waarbij zij verbittering, wrok, rancune koesteren, maar er zal vergelding, wraak genomen worden. Als zij zich vergelden, wraak nemen, kan dit om een iets zijn wat jaren geleden heeft plaatsgevonden, maar vergelding, wraak kan ook gelijk genomen worden. Vaak bestaat ‘wraak’ nemen, uit zwartmaken, roddels, leugens verspreiden over de persoon bij anderen waarmee zij laten zien en aangeven dat juist de ander niet deugt.

Vergelding hoeft niet alleen verbaal te zijn, dit kan ook non-verbaal zijn, met agressie, geweld.

 

 

11. Negatief gedrag

Ieder mens heeft een eigen gedrag wat voortkomt uit ervaringen, die zijn opgebouwd vanuit de opvoeding tot heden en zich uiten in onze gedachten, gezegdes, gedrag en wat ons karakter vormt. Wie je bent straal je uit.

Personen in de slachtofferrol, zullen afwijkend gedrag, onvolwassen reacties en wisseling in gedrag laten zien omdat veelal de remmende overtuigingen zijn vastgezet in de persoon.

Van het een op het andere moment kan het gedrag en emotie omslaan, bijvoorbeeld: als het hen te veel wordt, of als men zich in het nauw gedreven voelt, of als men een confrontatie heeft met een ander, die hen op hun gedrag en rol wijst.

Zij zullen een gedrag gaan vertonen wat je kunt vergelijken als kinderlijk, infantiel, kinderachtig gedrag. Het is onvolwassen gedrag van een volwassen persoon. Zij gaan hiermee in het kindstuk, kindmodus je ziet ze letterlijk veranderen qua gedrag en gedachten, als men hun zin niet krijgt gaat men acteren. Het is een gedrag om aandacht en toegeeflijkheid te bereiken bij de ander. Dit gedrag komt voort uit de niet geleerde basisbehoeften, emotionele onvolwassenheid.

Wat er gebeurd is dat de persoon in zelfmedelijden, onzekerheid, angst gaat, waarmee de emotie woede de overhand heeft, waardoor het gedrag veranderd in manipulatief, onvolwassen, egoïstisch gedrag en wat je kunt vergelijken als het gedrag van een klein kind wat zijn zin niet krijgt.

Het gedrag wat zij kunnen laten zien is:

 

  • Huilen, dit is uit onmacht, het wordt hen te veel, en huilen is ontladen
  • Weglopen uit situatie, omdat men deze niet meer de baas kan of is, om aandacht te krijgen, omdat iets niet gebeurd wat in de lijn der verwachting zat hoe het zou lopen, en wegloopt om te krijgen wat het wil en zijn of haar zin te krijgen, dit is vluchten voor gevaar, men zit te dicht op de hielen of huid en zal vluchtgedrag gaan uiten
  • In de hysterie gaan
  • Zelfbeheersing te verliezen
  • Schreeuwen
  • Stampvoeten
  • Van zich af slaan, met deuren slaan
  • Weg te kruipen onder de dekens of anders
  • Niet willen praten
  • Wil met rust gelaten worden
  • Aan te geven niet te willen eten
  • Mokken
  • Zielig te zijn door zich zeer klein te maken
  • Een klein (zacht zielig) stemmetje opzetten
  • Een ander de schuld geven, zwart maken
  • Woede, boosheid
  • Enz.

 

Bovenstaande is allemaal negatieve aandacht vragend, kinderachtig gedrag, manipulatief gedrag, onvolwassen gedrag, slecht gedrag wat voorkomt uit woede. Kinderlijk onvolwassen gedrag van een volwassen persoon is geen acceptabel en tolereerbaar gedrag en zeker niet van en bij een volwassenen persoon. Men gaat hier in de slachtofferrol want men voelt zich gekwetst en denken dat ‘hen wat aangedaan is of wordt’, en waarvan zij heilig van overtuigd zijn dat de ander hen dit bewust ‘aandoet’. Zij zijn zich niet bewust dat zij met hun gedrag negatieve reacties bij anderen oproepen en uitlokken. Zij laten negatief gedrag zien, en door dit ‘slechte gedrag kan en zal men persoonlijke grenzen van een anderoverschrijden.

Als een persoon na bovenstaand gedrag bijvoorbeeld wegloopt, ga hier niet achter aan, negeer dit gedrag. Alle slecht gedrag zullen wij moeten negeren. Een bewust iemand weet dat je met iemand die buiten zichzelf is van woede niet redelijk kunt praten. Als wij aandacht geven aan slecht gedrag zullen wij dit slechte gedrag alleen maar aanmoedigen. Degene die weg loopt heeft zelf bepaald dat zij weg willen van de plek en meestal is dit omdat zij zich in het nauw gedreven voelen omdat zij de situatie niet de baas kunnen. Door weg te lopen denken zij hieruit te proberen ontsnappen en zij de situatie de baas zijn. De persoon die wegloopt, zit in een andere gemoedstoestand die niet voor rede vatbaar is en zal zijn, praten en bepraten heeft geen zin, omdat zij niet overtuigd kunnen worden, omdat hun vastgezette remmende gedachten, hun perceptie dit niet toelaten. Als men zich in het nauw gedreven voelt zal men tot alles in staat kunnen zijn en wat een situatie gevaarlijk kan maken. Mocht je hier wel achter aan gaan, dan zal het gedrag van de persoon beloond worden waardoor je manipulatie in stand houdt. Negeer bovenstaand gedrag door te zeggen dat je het gesprek beëindigd en weg te lopen. Kom hierop een later tijdstip als de gemoederen bedaard zijn wel op terug door er met de persoon over te praten wat er is gebeurd en hoe jij dit hebt ervaren en dat er door het gedrag bij jou persoonlijke grenzen zijn overschreden en dat je dit niet accepteert en tolereert. Je wijst hen hiermee op hun gedrag en daden. Als je niet op het voorval terugkomt, of het laat zitten bevestig je aan de persoon dat je dit acceptabel en tolereerbaar gedrag vindt wat zij hebben vertoond en zullen zij hier niets van leren en zullen dit herhalen.

 

Hoe gaan wij om met personen in de slachtofferrol

Hoe gaan wij om met mensen in die in een slachtofferrol zitten, slachtoffergedrag vertonen? Door eerst te kijken of er een ‘echt’ slachtoffer is, of dat de persoon ‘vrijwillig’ slachtoffer is geworden van eigen gecreëerde gedachten, en door naar onszelf te kijken wat voor aandeel wij hebben of wij zelf het slachtofferschap van de ander in stand houden.

Wij zullen er eerst achter moeten komen of er een echt slachtoffer is of dat er een zelfgecreëerd slachtoffer is. Hier kunnen wij achter komen als wij de kenmerken zoals hierboven beschreven van slachtofferschap onder de loep nemen, want tussen echt slachtofferschap en zelfgecreëerd slachtofferschap zitten verschillen.

 

Echt slachtoffer

Echte slachtoffers worden gezien als “oh wat erg, wat zielig voor diegene”. Er zal sympathie, begrip zijn voor diegene, er zal zeker geen kritiek op diegene worden geleverd, want het is hem of haar overkomen, men heeft met hen te doen, er zal medeleven, empathie zijn. Empathie: eigenschap dat je de gevoelens of gedachten van een ander aanvoelt. Men zal de persoon willen helpen, en de persoon zal de hulp willen aanvaarden en zelf hulp zoeken omdat zij even de weg kwijt zijn, en openstaan voor alle hulp die men kan gebruiken om het echte slachtofferschap achter zich te laten.

 

Zelfgecreëerd slachtoffer

Een zelfgecreëerd slachtoffer wil graag gezien worden als “echt slachtoffer”. Waarbij zij sympathie, begrip verwachten van de ander, de buitenwereld. Zij zullen er alles aan doen om de buitenwereld kenbaar te maken dat hen groot onrecht is aangedaan buiten hun schuld, waarmee zij verwachten dat de buitenwereld met hen te doen heeft en medelijden met hen heeft. Ook hier zal men, als men dit nog niet door heeft, de ander willen helpen in dingen voor hen te doen, en zal de persoon in zelfgecreëerd slachtofferschap deze hulp aanvaarden, andere hulp in de vorm van emotionele, geestelijke, psychische hulp zal men niet aanvaarden en afwijzen en het slachtofferschap in stand houden.

Wij zullen bij onszelf te rade moeten gaan of er een echt slachtoffer is of een zelfgecreëerd slachtoffer. Dit kunnen wij doen door te kijken, door te luisteren wat er om ons heen gebeurd als wij bij de persoon zijn. In het begin zal men begrip hebben, men met hen te doen hebben, maar na een tijdje zullen je dingen gaan opvallen, herkennen, omdat er zich een herhaalpatroon voordoet. Wij kunnen ons zelf de vraag stellen “Is het allemaal wel zo erg wat er verteld wordt, klopt het wel wat er verteld wordt?”.

Situaties kunnen erger lijken dan zij in werkelijkheid zijn, het is hoe men iets verteld, hoe men iets beleeft. Kunnen wij onderscheid maken, inzien, dat het allemaal wel meevalt, er eigenlijk geen probleem is, maar dat er een probleem gemaakt wordt, dat de situatie waarin men zich bevindt groter wordt gemaakt dan het in werkelijkheid is, en helemaal niet negatief is, maar dat deze zelf negatief wordt gemaakt en gecreëerd, door de eigen beleving, de perceptie, de interpretatie van de situaties.

Het is de kijk op de situatie die ons doet besluiten of iets erg of niet erg, minder erg is. De een zal zich meer aantrekken dan een ander. De een zal zich gelijk ‘slachtoffer voelen, de ander zal zich geen slachtoffer voelen. Alles heeft te maken met realiteitsbesef. Als realiteitsbesef niet aanwezig is zal men zich gelijk slachtoffer voelen omdat men vindt dat men iets is of wordt aangedaan door iets of iemand anders. Er hoeft maar één verkeerd woord te vallen en men voelt zich slachtoffer.

Maar wat als men er achter komt, doorheeft, herkent dat er geen ‘echt slachtoffer’ is, maar dat diegene zichzelf als “slachtoffer” heeft bestempeld, zich een slachtofferrol heeft gecreëerd, dit in stand houdt met slachtofferschap om hiermee aandacht te krijgen en blijft vragen. Ieder gesprek zal over hetzelfde gaan of een nieuw probleem heeft zich voorgedaan waar uitvoerig over gesprokén en geklaagd zal worden. Het begrip en met hen te doen hebben zal snel veranderen in irritatie waarin er geen begrip meer opgebracht kan worden voor degene die constant klaagt en in de slachtofferrol zit.

 

Problemen bij de ander laten

Vele mensen, kunnen of hebben, een iemand om hen heen in een slachtofferrol en die slachtoffergedrag laten zien. Vaak hebben wij eerst niet in de gaten dat dit slachtoffergedrag zelf is gecreëerd, en gaan mee in het ‘zielige verhaal, het zielige gedrag' van alle problemen, het zelfmedelijden van de persoon, omdat wij denken dat de verhalen, de klaagzangen van problemen op waarheid berusten. Wij nemen het gedrag voor lief omdat wij medelijden hebben met de persoon.

In vriendschappen van welke aard ook, zullen problemen besprokén worden. Veel mensen maken voor zichzelf een probleem, door zich problemen van anderen, vrienden, familie, enz. aan te trekken en over te nemen. Je kiest er zelf voor om problemen van anderen of over te nemen of aan te trekken waarbij het probleem wat jij niet had, nu een probleem voor jezelf wordt waardoor ook jij in het negatieve wordt getrokken.

Hierbij wordt vergeten dat dit een probleem is van een ander waar jij zelf niets aan kunt doen dan alleen het probleem aanhoren, de aandacht te geven aan de persoon die jou het probleem verteld door te luisteren. Je kunt mee denken aan een oplossing maar degene met het probleem zal dit zelf moeten oplossen, door eigen verantwoordelijkheid te tonen en actie te ondernemen. Veel mensen gaan mee in problemen van anderen en maken het hiermee voor zichzelf lastiger en creëren er een probleem voor zichzelf bij door zich zorgen te maken over anderen en voor de ander een oplossing te zoeken.

Problemen van anderen, zijn problemen die door diegene die het probleem heeft, zelf moet worden opgelost. Een ieder is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar eigen problemen en zal eigen verantwoording en actie moeten nemen om dit op te lossen. Wij zijn niet de oplosser van dat probleem. (zie ook vriendschappen) Door mee te gaan in het probleem van de ander en deze ook ons probleem te maken zal ons geen goed doen. Problemen veroorzaken stress, maar zou niet onze stress moeten zijn, het is stress van een ander die een probleem heeft. Het zal ons energie pijl afnemen. We kunnen letterlijk energetisch worden leeggezogen wat ons niet ten goede komt. Laat problemen van een anderbij de ander. (zie ook energie) Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen problemen en deze dienen zelf te worden opgelost, een gevaar van meegaan in problemen van een ander kan zijn dat men in een manipulatieve, chantage situatie kan komen.

 

Gaan we mee of niet

Hoe de buitenwereld, een ander reageert op iemand in een zelfgecreëerde slachtofferrol kan verschillend zijn. Niet meegaan in medelijden met een persoon in de slachtofferrol moet je eerst doorhebben wat er om je heen gebeurd, je de verschillen kent om tot het besef te komen of er een echt slachtofferschap is of een zelfgecreëerd slachtofferschap.

  1. We hebben niet door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd en gaan hierin mee
  2. We hebben wel door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd maar durven er niets van te zeggen
  3. We hebben wel door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd maar durven er wel wat van te zeggen

 

1. We hebben niet door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd en gaan hierin mee

Je hebt niets in de gaten, gaat mee in het klagen, negatieve gedrag, je vindt alles goed verlopen.

Wat doet dit met jou

Elk samenzijn, zal bol staan van wederzijds klagen, negativiteit, chaos en drama. Je vindt dit oké, je gaat mee in medelijden, je hebt dit niet door, waardoor je het slachtofferschap van de ander in stand houdt en je het slechte gedrag van de ander hiermee tolereert en accepteert.

Wat doet dit met de persoon in de slachtofferrol

Zij voelen zich gesterkt, zoeken contact, blijven contact zoeken.

 

Algemeen

Een valkuil is, mee te gaan in de problemen, klaagzang, manipulatie, slecht gedrag van een ander. Als je meegaat in problemen bevestig je het zielige verhaal, het zielige gedrag, het zelfmedelijden van de ander en wordt het gedrag en de negatieve sfeer van degene in de slachtofferrol in stand gehouden en versterkt. Wat er gebeurd is dat men in medelijden voor de ander gaat. Medelijden: het zielig vinden voor de ander, je lijdt mee. Het gevaar aan meegaan in medelijden van de ander is dat men de problemen van de ander zich aan trekt waardoor het probleem van de ander jouw probleem wordt.

Degene die zichzelf de slachtofferrol heeft aangemeten, zal zich op zijn of haar gemak voelen bij mensen waarmee zij zich verwant voelen en volop kunnen klagen. Veelal zijn dit gelijkgestemde mensen met zelfde problemen met rol en gedrag, of mensen die nog niets door hebben. Zij zullen steeds contact met je zoeken, omdat zij veelal niet alleen kunnen zijn en het gezelschap opzoeken van personen die meegaan in hun problemen en klaagzang en of die veelal eerst niet doorhebben dat er een zelf gecreëerd slachtofferschap is omdat zij zich ‘gesteund’ voelen.

Gelijkgestemde mensen, of mensen die nog niets door hebben zullen geen commentaar geven, kritisch zijn omdat ook veelal bij deze personen realiteitsbesef, inzicht ontbreekt en het gedrag wat een ander vertoont ook zij vertonen en als normaal ondervinden. Zij zullen niet door het gedrag heen prikken omdat zij zich gesteund voelen omdat er niet kritisch door de ander wordt gedacht of gezegd hoe men hierover denkt omdat de ander is meegegaan in medelijden voor de persoon in de slachtofferrol.

 

2. We hebben wel door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd maar durven er niets van te zeggen

Je bent tot besef gekomen en hebt door dat er iets niet klopt, je bent het vele contact zat, je bent het klagen, manipulatie, slechte gedrag, de negatieve, ongezonde sfeer zat, maar durft hen hierop niet te wijzen. Je stelt een confrontatie, een discussie steeds uit omdat je al weet waar het op uit zal draaien, namelijk ruzie.

Wat doet dit met jou

Als wij tot een besef zijn gekomen en wij niets met het besef doen zal dit ons gedrag gaan veranderen. Besef is weten of iets goed of niet goed is.

Door niets te zeggen, de confrontatie niet aan te gaan, ga je over je persoonlijke grenzen heen en tolereer en accepteer je het gedrag, klagen, negativiteit, chaos, drama, ruzie, manipulatie, enz. van de ander, waarmee je het slachtofferschap van de ander in stand houdt en waarmee je hen een vrijbrief geeft om zich zo te gedragen. Hiermee geef je eigenlijk aan dat je dit oké vindt, terwijl je dit niet oké vindt. (zie ook over persoonlijke grenzen gaan)

Er ontstaat een ongezonde relatie, waarbij je op je tenen gaat lopen om de ander tevreden te houden, ruzie te voorkomen, of je gaat de persoon ontlopen omdat je geen geklaag meer wilt aanhoren waaraan je je bent gaan irriteren omdat je tot besef bent gekomen dat er een zelfgecreëerd slachtofferschap is. Uit angst hier wat van te zeggen houd je de negatieve sfeer, en gedrag van de ander in stand waarbij je jezelf tekort doet. Energetisch wordt jouw energie leeg getrokken en gevoed met negatieve energie.

Wat doet dit met de persoon in de slachtofferrol

Doordat er niets gezegd wordt, weet de persoon niet dat je je irriteert aan hen, door het gedrag heen prikt, hen zat bent en zij zich kunnen blijven gedragen zoals zij zich gedragen. Zij zullen je op blijven zoeken, contact blijven leggen waarbij klagen voorop staat.

 

3. We hebben wel door dat de ander een slachtofferrol heeft gecreëerd en durven er wel wat van te zeggen

Je bent tot besef gekomen, hebt door dat er iets niet klopt, je bent kritisch, je prikt door het gedrag van de ander heen, je bent het vele contact, het klagen, manipulatie, slechte gedrag, de negatieve, ongezonde sfeer zat. Je bent er klaar mee, en je durf hen te wijzen op zijn of haar gedrag. Je gaat de confrontatie, een gesprek aan en aangeeft hoe jij iets ervaart, hiermee geef je aan dat je niet meer mee gaat in de klaagzang, het zelfbeklag, het klaag verhaal, en de negatieve ongezonde sfeer die is ontstaan en dat je dit niet meer accepteert en tolereert en waarbij je afstand neemt van het zelfgecreëerde slachtofferschap van de ander.

Wat doet dit met jou

Door de confrontatie, een gesprek aan te gaan, geef je de ander jouw persoonlijke grenzen aan en kom je voor jezelf op en geef je aan dat jij het zat bent en dat er wat moet veranderen. Of zij hier wat mee doen in het vervolg is aan de persoon zelf en daarna aan jou zelf of jij je grenzen bewaakt.

Wat doet dit met de persoon in de slachtofferrol

Veelal heeft een persoon in een slachtofferrol zelf niet in de gaten dat men in een negatief spiraal van zelf gecreëerde slachtofferschap zit, of wil men dit niet in de gaten hebben, totdat een ander, de buitenwereld, hen hierop wijst of door het passieve manipulerende, onvolwassen gedrag heen prikt of zat is en de confrontatie, een gesprek aangaat.

Doordat de confrontatie met hen is aangegaan zullen zij zich ongemakkelijk, niet veilig voelen en kiezen op het moment of om te vluchten, of om te vechten. Wat er gebeurd is, dat zij zich niet veilig voelen, omdat zij denken dat er een persoonlijke aanval op hen wordt gedaan waarvan zij denken dat hen groot onrecht wordt aangedaan en waarbij de gedachtestroom op gang komt over wat besproken is.

Algemeen

Als een ander wijst op negativiteit en gedrag dan is dit voor personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol geen waarheid omdat men alleen het eigen standpunt ziet, en deze voldoet niet aan wat een ander hen heeft gezegd. Het wijzen van een ander op negatieve gedachten en gedrag vat men op als kritiek, en dat is nu juist het geen wat men niet wil horen. Zij zullen zelf niet bedenken dat kritiek geen kritiek hoeft te zijn maar advies, dat een ander hen wil helpen uit oprechtheid, bezorgdheid voor hen. Kritiek op jezelf, is soms niet leuk om te horen, maar soms wel nodig om ergens doorheen te breken om tot besef te komen, omdat men in een negatieve vicieuze cirkel zit waar men zelf niet meer uitkomt en niet ziet.

Men ziet het zelf niet, of niet meer, of wil het niet zien, hoe het gedrag en gedachten zijn en men zit of bent blijven hangen in de slachtofferrol, waarin de verantwoordelijkheid voor zichzelf niet wordt genomen. Er is verslaving aan negativiteit, waar men alles aan doet, en veelal zonder dit zelf door te hebben, om dit in stand te houden. Er vindt zelfdestructie plaats, het energie niveau is laag omdat alle energie in de negativiteit gestokén wordt, wat men zelf energetisch niet ten goede komt en men energetisch kan leegzuigen en wat de gezondheid nog verder in gevaar kan brengen en kan leiden tot bijvoorbeeld stress, depressie. (zie ook energie - angst – depressie - stress)

Men zal of wegvluchten of men gaat in de verdediging omdat men zich gekwetst voelt, in het nauw gedreven voelt, er komt een emotie omhoog en dat is angst. Angst emotie wordt getriggerd omdat men zich in het nauw gedreven voelt, angst voor het onbekende, angst voor verandering. Slachtofferschap kan een gevaar gaan vormen voor de omgeving als boosheid, woede, frustratie gaat overheersen en men zich niet meer kan beheersen.

Hoe heviger het gevoel, van in het nauw gedreven worden of zijn, zal men tot alles in staat zijn, en waarbij je in gevaarlijke situaties kan belanden omdat er in de belevingswereld van de persoon in de slachtofferrol onterechte kritiek op hen wordt geuit.

Na het gesprek wordt er door degene die in de slachtofferrol zit gedacht: ‘er wordt niet naar me geluisterd, ik word niet begrepen, dit wordt mij aangedaan, ze kwetsen mij (waardoor er weer een negatief aspect bijkomt om over te blijven nadenken en over te klagen)’. Zij zullen boos zijn op de persoon die de confrontatie wel heeft durven aangaan en zal hen een tijdje links laten liggen vanuit verbittering.

 

Onze eigen persoonlijke grenzen aangeven

Iedereen heeft grenzen, worden grenzen overschreden, overtreden dan zullen wij dit niet leuk vinden en zullen wij deze grenzen gaan bewaken, verdedigen gaan vertellen wat wij hier van vinden. Door ‘slecht gedrag’ kan men grenzen van een ander overschrijden. Als iets niet goed voelt ga je over je eigen grens.

Vanuit een slachtofferrol kunnen ongezonde relaties ontstaan die voor een buitenstaander niet meer vol te houden zijn als er niets verandert, want ook voor hen is het zwaar om een persoon in de slachtofferrol om zich heen te hebben. Als je door hebt dat de ander vrijwillig in de slachtofferrol zit en hier niets aan doet door eigen verantwoording te nemen en alleen maar klaagt, manipuleert, dan ontstaat er een ongezonde situatie. Als je personen niet aanspreekt, confronteert met hun woorden, daden, gedrag dan geef je de persoon vrij spel om door te gaan, en geef je aan dat je het oké vindt.

Wat je kunt doen is kenbaar maken, aangeven, bespreekbaar maken, de confrontatie aangaan, communiceren, aangeven, hoe jij het samenzijn ervaart als buitenstaander, waarbij je aangeeft wat de aanleiding, de oorzaak is volgens jou en wat dit met jou zelf doet, het gevolg is voor jou. Bijvoorbeeld: je hebt bemerkt dat er geklaagd wordt, dat het altijd over hetzelfde gaat, dat er negatief wordt gesproken, dat er geen ruimte is voor jou verhaal, omdat alle aandacht door de ander wordt opgeëist, dat er een passieve houding is.

Geef aan wat dit met jou doet en wat jij ervaart. Bijvoorbeeld: je bent ‘doodmoe’ na een samenzijn, je hebt je eigen verhaal niet kunnen vertellen wat frustratie kan opleveren, je gaat je irriteren aan de persoon, het zijn geen leuke samenzijn momenten meer, en dat je dit al vervelend ervaart, en dat je graag zou willen dat er verandering komt.

Houdt alles bij je zelf, spreek in de 'ik' vorm. Als je de 'jij' vorm gebruikt zal dit extra versterkt worden en gevoeld worden als aanval en kritiek. Mensen in de slachtofferrol hebben de gedachte vastgezet dat het hen wordt aangedaan door een ander, dit zal met het gebruiken van de 'jij' vorm versterkt worden. Door de 'ik' vorm te gebruiken houd je het bij jezelf en zal de ander in de slachtofferrol moeten gaan nadenken. Je kunt dus bijvoorbeeld zeggen; "ik heb de laatste tijd bemerkt dat...." of "wat vind je van .... want ik heb bemerkt dat...."

Wat jij aangeeft is jouw waarheid, is jouw perceptie, zijn feiten die jij een ander vertelt. Als je in gesprek gaat, zul je merken dat wat jij aangeeft, dat dit ontkend of verdedigd zal worden en dat men boos, prikkelbaar wordt, je hebt het gedrag doorprikt, maar wat zij niet doorhebben. Iemand in de slachtofferrol, zal zich met hand en tand verzetten omdat zij dit niet als waarheid, feiten zien. Zij hebben een ander beeld dan jij en zullen gelijk in de verdediging gaan om te ontkrachten wat men te horen heeft gekregen, en omdat men gelijk wil hebben of krijgen. Argumenten worden aangehaald dat het goed gaat met ze, ze gaan in de ontkenning, verdediging of lopen weg.

De belevingswerelden zullen totaal met elkaar verschillen omdat er verschillende bewustzijn niveaus zijn en realiteitsbesef is. De persoon in de zelfgecreëerde slachtofferrol denkt, dat er een aanval op hen wordt gedaan in de vorm van kritiek, waarbij hen groot onrecht wordt aangedaan. Zij zullen zich gekwetst voelen, zullen niet verder denken, (omdat empathie, inzicht ontbreken en vanuit angst en onzekerheid) dat de ander er niet op uit is om te kwetsen, maar om hen te helpen, omdat er zelfmedelijden wordt gezien waaruit zij diegene willen trekken. Zij zullen alles doen om het gezegde van de ander onderuit te halen, te ontkrachten. Blijf consequent, blijf je mening herhalen, laat je niet manipuleren, probeer rustig te blijven, en ga niet in discussie als je onterechte beschuldigende opmerkingen krijgt die als doel hebben het gesprek een andere kant op te draaien en als afleidingsmanoeuvre dienen, hoe moeilijk het ook is.

Het enige wat je kunt doen, is aangeven hoe jij het ervaart, en aangeven voor jezelf wat jij wilt, en dit te blijven herhalen kort en krachtig. Bijvoorbeeld door aan te geven dat je in de toekomst geen negatieve gesprekken meer wilt aanhoren, voeren. Daarna is het afwachten of er verandering zal zijn of komen. Probeer het los te laten en het gedrag te negeren.

Mocht er geen verbetering, verandering zijn dan is de keuze aan jou om hier verandering in te brengen en ervoor te kiezen om hier afstand van te nemen of een vriendschap te beëindigen. Irritatie gaat niet over als er geen verandering zal zijn. Personen in de slachtofferrol hebben meer baat bij negeren van het gedrag dan het aan te moedigen. Jij kunt niets meervoor diegene doen hoe frustrerend dit ook zal zijn, omdat zij dit zelf willen, zij hebben er zelf voor gekozen om zo te leven, wees niet te hard voor jezelf want je hebt het geprobeerd.

 

Hoe ga je om met personen in de slachtofferrol

De buitenwereld, vrienden, familie, partner, collegae, enz. hebben veelal eerder in de gaten dat het niet goed gaat met de persoon die in de slachtofferrol zit. Zij zien de persoon afglijden vaak tot in een depressie. Zij zien zelfdestructie. Men ziet dingen gebeuren en dit trek men zichzelf aan vanuit bezorgdheid, oprechtheid. Men wil hulp bieden, het liefst zou men willen dat alles voor de ander opgelost wordt en men diegene uit de zelfmedelijden wil trekken zonder dat men zelf in de emotie ‘medelijden’ voor de ander gaat maar in de emotie mededogen. Mededogen: compassie voor de ander, medegevoel waarin je weet te scheiden wat van jou is en van de ander een realistisch beeld waarin je onderscheid kunt maken tussen waarheid en niet waarheid. Inlevingsvermogen.

  1. Wat doe je als je ziet dat iemand in een slachtofferrol zit of gaat of blijft hangen?
  2. Hoe help je iemand die in een slachtofferrol zit?
  3. Is een iemand in een slachtofferrol te helpen?

 

1. Wat doe je als je ziet dat iemand in een slachtofferrol zit of gaat of blijft hangen?

Door eerst te kijken, te analyseren of er een ‘echt slachtofferschap is of een zelfgecreëerd slachtofferschap’.

 

2. Hoe help je iemand die in een slachtofferrol zit?

Een iemand in een zelfgecreëerde slachtofferrol help je, door niet mee te gaan in de klaagzangen, manipulatie, chaos, drama, enz. van hen. Als er drank, drugs gebruik is, door dit niet voor hen aan te schaffen of hen geld hiervoor te geven. Door geen problemen voor hen op te lossen, door geen ongevraagde hulp te geven. De hulp die je kunt geven is hen bewust maken van hun woorden, daden, gedrag door te communiceren en duidelijk aan te geven hoe jij iets ervaart en waarbij je jouw grenzen aangeeft. Het is aan ieder de eigen keuze die gemaakt moet worden of er tijdelijk afstand genomen moet worden, en te bekijken of er aan de afspraak 'geen negatieve verhalen meer' gehoor wordt gegeven. Is dit niet zo dan is de keuze, of de vriendschap beëindigen of niet. (zie ook vriendschappen)

 

3. Zijn personen in een slachtoffer rol te helpen

Veelal is het zo dat mensen, die in een slachtofferrol zitten zwelgen in zelfmedelijden, waarin verantwoording voor zichzelf nemen ontbreekt, en men zich passief opstelt. Vanuit een passieve houding, houding van ontkenning, verantwoording nemen, blijven zij praten, klagen, excuses, smoesjes verzinnen hierovernaar een ander. Als men wegzakt in zelfmedelijden is men niet te helpen en zal men niet geholpen willen worden, omdat zij zelf niet erkennen en ‘zien’ dat er iets niet goed is en wat het eigen aandeel hierin is.

Mensen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zitten vrijwillig in deze rol. Zij zullen niet willen veranderen omdat het voor hen goed, veilig voelt en zullen er alles aan doen om deze rol in stand te houden. Het levert hen dingen op, zoals aandacht, hulp, zolang de ander hen niet doorheeft, niet door het gedrag heen prikt en hen op hun gedrag wijst. Zij hebben ervoor gekozen om in die rol te zitten, zij zitten vrijwillig in deze rol totdat zij besluiten om ‘slachtoffer af te zijn. Zij zijn als enige verantwoordelijk om hier weer uit te komen en er zal 'iets' bij zichzelf moeten gebeuren voordat het besef er is dat zij hulp nodig hebben. Alles is mogelijk als je je maar inzet.

Vanuit een persoonlijkheidsstoornis, een verslaving is iemand in de slachtofferrol niet tot nauwelijks te helpen. Eigenlijk heeft het geen zin om een persoon in de slachtofferrol jouw beleving, jouw gevoel, jouw gedachten, jouw eerlijkheid uit te leggen. Het gezegde zal niet binnenkomen, begrepen worden, zijn niet voor rede vatbaar, dit omdat ziekte-inzicht, begrip, inzicht, empathie ontbreken bij een persoon in de slachtofferrol. Er zal geen transparant gesprek zijn, omdat de belevingswerelden en bewustzijnsniveaus totaal verschillen en wat zal uitlopen op chaos, drama, ruzie, manipulatie waarin de persoon in de slachtofferrol de informatie die jij gegeven hebt tegen je zal gebruiken, en waarvan zij denken slachtoffer te zijn geworden, alles zich zal herhalen met jou als schuldige.

Je kunt hier zeer moedeloos van worden als men handelt vanuit oprechtheid, vanuit ‘het goede voor de medemens’ en dit bij jou vooropstaat en waarbij je gaat twijfelen aan jezelf, en dat is nu juist wat een persoon in een zelfgecreëerde slachtofferrol wil bereiken.

Deze mensen hebben professionele hulp nodig om hun gedrag, vastgezette overtuigende gedachten om te vormen, te her programmeren, aan te leren. Deze hulp zal men niet uit zichzelf zoeken omdat ziekte-inzicht onbreekt. Ziekte-inzicht is een van de symptomen van ernstige psychiatrische problemen. Zij hebben een aversie tegen een ‘hulpverlener’ omdat zij denken en vinden dat er ‘niets mis is’ met hen. Het vertrouwen in de mensheid is ver te zoeken en ze nemen raad in een gesprek niet aan, ze weten het altijd beter, wat hen een arrogante houding geeft en men niet kan doordingen, voor rede vatbaar zijn. Zij blijven, zullen blijven volhouden dat alles aan een ander ligt en niet aan hen zelf. Zij willen gewoon niet geholpen worden omdat het vertrouwen in een ander er niet is. Zij denken en vinden dat zij geen hulp nodig hebben maar juist een ander omdat er met ‘hen niets mis’ is vanuit een gebrek aan ziekte-inzicht. Worden zij gedwongen, gestuurd naar een hulpverlener dan zullen zij heel lang volhouden dat er niets mis is met hen en zullen zij ook de hulpverlener misleiden door zich overal ‘uit te praten omdat zij denken het altijd beter te weten.

 

Hoe houdt een slachtofferrol zich staande in vriendschap, omgeving

In vriendschappen trekt men naar elkaar toe en zal men elkaar opzoeken, met elkaar afspreken. Voor vriendschappen kun je zelf kiezen, je kiest ervoor om vrienden te zijn, een vriendschap sluit en ontwikkel je. Vriendschappen ontstaan meestal op basis van de eerste indruk, vanuit het gevoel wat men over of van de ander heeft. De eerste ontmoeting en het gevoel wat wij bij deze persoon hebben. Als er een vriendschap wordt gevormd, gesloten, begonnen, aangegaan, dan is dit meestal vanuit een open blik, wij kennen de persoon nog niet en men zal elkaar moeten leren kennen. Een vriendschap aan gaan, doen wij op basis van gevoel, hoe iemand overkomt. Wij zijn gauw geneigd, om mensen die wij ‘leuk en aardig’ vinden te geloven, te vertrouwen. Ook zijn we zijn gauw geneigd, om mensen aardig te vinden, die ons leuk en aardig vinden, echter kan schijn bedriegen en komen wij er later pas achter hoe de persoon werkelijk is.

De basis van vriendschap

Vriendschap is gebaseerd op wederzijds:

  • Vertrouwen: Het geloof dat iemand eerlijk is
  • Eerlijkheid: Eigenschap dat iets of iemand eerlijk is, de waarheid verteld
  • Gelijkwaardigheid: Het principe dat alle mensen evenwaardig en gelijke rechten hebben
  • Respect: Gevoel of uiting waarmee je laat merken dat je iemand aanvaardt als een waardig en waardevol mens
  • Onvoorwaardelijk: zonder beperking, bedenking, aarzeling, zonder gebrek, zonder terug verwachting, zondervoorwaarden of eisen te stellen

De basis punten van een vriendschap zijn belangrijk als je een vriendschap wilt aangaan of al hebt. Je kunt deze punten zien als regels voor een vriendschap. Vriendschappen van welke aard ook horen je energie te geven en geen energie te kosten.

Een slachtofferrol kan zich staande houden in een vriendschap van welke aard ook, echter kan een slachtofferrol zich ook niet staande houden in een vriendschap en kunnen en zullen er vriendschappen door verbrokén worden.

 

Hoe ziet men elkaar in een vriendschap, de twee kanten van een vriendschap

In een vriendschap heb je twee kanten, de slachtofferkant en de vriendenkant, de denkwijze, bewustzijnsniveaus en het gedrag van deze twee kanten zullen totaal verschillend zijn als erbij de één realiteitsbesef, bewustzijn is en bij de persoon in de slachtofferrol dit ontbreekt. Beide kanten kunnen hinder ondervinden omdat men elkaar anders ziet en denkt.

  1. Vanuit de vriendenkant
  2. Vanuit de slachtoffer kant

 

1. Vanuit de vriendenkant

Hoe komt een persoon in de slachtofferrol overbij een ander, bijvoorbeeld; familie, vrienden, collegae, enz. Als mensen met mensen omgaan, leren wij na een tijdje elkaar kennen en doen wij hierbij ervaring op. Een mooi uitspraak hierover is: “De ervaring leert ons dat…” Hoe meer ervaring wij opdoen, hoe meer wij ons zelf en anderen en de daarbij behorende emoties leren kennen waardoor wij ook ons bewustzijnsniveau verruimen. Wij geven onszelf de kans om persoonlijk te groeien.

In een vriendschap worden ook ervaringen opgedaan en deze ervaringen kunnen zowel positief als negatief zijn. Na verloop van tijd gaat men dingen opvallen, herkennen, doorhebben aan anderen, ook dit kan positief of negatief zijn. Vanuit de vriendenkant kan, zal men eigenschappen signaleren aan de persoon in de slachtofferrol.

Zoals:

  • Boosheid
  • Frustratie
  • Negativisme, negativiteit
  • Hulpbehoevendheid
  • Afwijkend denkgedrag
  • Afwijkend gedrag
  • Klagen
  • Zelfdestructie
  • Depressief
  • Manipulatief
  • Leugens
  • Problemen
  • Wrok, verbittering
  • Wraak
  • Blijven herhalen
  • Geen verantwoording nemen
  • Passiviteit
  • Agressie
  • Defensief gedrag
  • Respectloos
  • Empathieloos

 

Bovenstaande zijn allemaal kenmerken van slachtofferschap waarin het gedrag en gedachten afwijkt. Maar hoe is dit slachtofferschap ontstaan? Is dit ‘echt slachtofferschap’ of is dit vanuit ‘zelfgecreëerd slachtofferschap? Vriendschappen kunnen zeer beklemmend en ongezond worden als bovenstaande kenmerken zich voordoen in een vriendschap.

Kunnen wij anderen in schatten op waarde, normen, eerlijkheid, waarheid? Ja, dat kunnen wij, als wij zelf een realistische kijk op dingen hebben, als wij ons gezond verstand gebruiken en nadenken over wat er gezegd wordt en hoe men zich gedraagt. Als wij het gedrag, gezegde, onder de loep leggen en dit analyseren of er emotionele onvolwassenheid is, het op waarheid berust, of dat het ‘groter is gemaakt om beterover te komen’, of de percepties hetzelfde zijn over wat er gezegd wordt. Als de realistische kijk op dingen, ons gezond verstand ontbreekt dan zullen wij bovenstaande kenmerken niet door hebben.

Als wij alleen maar geconfronteerd worden met negativiteit en bovenstaande eigenschappen, kenmerken dan zullen wij snel ons geduld verliezen. Als er door de persoon in de slachtofferrol contact met ons wordt gezocht dan kunnen wij een houding hebben van: ‘nee hè, niet weer, of wat nu weer? Als men bovenstaande signaleert, herkent, doorheeft, en het negatieve in woord en gedrag van de persoon in de slachtofferrol gaat overheersen, dan zal men dit vervelend vinden. We gaan ons irriteren aan de persoon die constant bij ons terugkomt, aanklopt met negatief klagen, we raken gefrustreerd, worden moedeloos, omdat men altijd negatieve klaag verhalen hoort of moet aanhoren, en negatieve gedrag ervaart. Irritatie zal de verbondenheid die wij eens voelden met elkaar verbreken.

Wij kunnen tot een conclusie komen, nadat wij irritatie onder de loep hebben genomen en tot besef zijn gekomen dat een persoon in een zelfgecreëerde slachtofferrol steeds herhaal patronen laat zien. Elk samenzijn zal steeds over dezelfde problemen gaan waarbij men nalaat op te lossen vanuit een passieve houding, eigen verantwoording ontbreekt, gesprekken geen zin hebben gehad en alles bij het oude is gebleven.

We kunnen op een punt komen dat we het slachtoffergedrag van een ander zat worden. Het eeuwige gezeur, geklaag, de zielige verhalen, de manipulatie, ruzie, chaos, drama, excuses, kan of zal ons gaan opbreken, waardoor wij op onze tenen gaan lopen, ons anders voor moeten gaan doen dan wie wij werkelijk zijn, onszelf niet meer kunnen zijn, wij ons ongemakkelijk gaan voelen. Wij zullen de persoon uit de weg gaan, vermijden, uitvluchten zoeken om niet samen te hoeven zijn.

Als iets niet goed gaat, als je je ergert, je iets frustreert, als je op je tenen moet gaan lopen, je jezelf niet meer kan zijn, dan is het tijd om actie te ondernemen, als het om iemand anders gaat. Wij zullen met deze persoon moeten gaan communiceren want zelfdestructie van de ander hoeft geen zelfdestructie van onszelf te worden. Iets zat worden, ons irriteren zal ons prikkelbaar maken, ons geduld laten verliezen en ons stress opleveren en energie kosten.

Als wij zelfverantwoording nemen door te gaan praten, communiceren met de persoon in de zelfgecreëerde slachtofferrol en hierin onze eigen grenzen aangeven dan geven wij een statement af. Wijzelf willen veranderen, wij willen graag de situatie veranderen waarbij wij verbetering willen. Wij geven hiermee aan, dat wij niet meer met ons laten sollen, dat wij ons niet meer willen aanpassen ten slechte van onszelf omdat wij eraan onderdoor gaan. Dat wij het zat zijn, dat wij doorhebben wat er gebeurd, dat wij door het gedrag van de ander heen prikken en dit niet meer pikken en dat er verandering moet komen van de andere kant.

Confrontatie gesprekken met een persoon in een slachtofferrol kunnen iets uithalen als men bijvoorbeeld ‘eventjes de weg kwijt is’. Deze gesprekken kunnen zeer verhelderend zijn voor de persoon waarbij zij het juiste duwtje in de rug krijgen, inzicht om verder te kunnen om het slachtofferschap achter zich te laten.

Confrontatie gesprekken met een persoon in een zelfgecreëerde slachtofferrol welke is aangeleerd of vanuit een persoonlijkheidsstoornis zullen niets uithalen omdat realiteitsbesef ontbreekt waarin men volledig de weg kwijt is. Deze gesprekken zullen niet verhelderend zijn, niet binnenkomen bij de persoon maar averechts werken omdat zij niet voor rede vatbaar zijn, zij krijgen een spreekwoordelijk “duwtje in de rug” om zich verder te kunnen wentelen in het slachtofferschap omdat zij vinden dat hen iets ten onrechte wordt aangedaan.

Gesprekken kunnen twee kanten op gaan, of het gesprek heeft geholpen, of het gesprek heeft niet geholpen waarbij geen verbetering is opgetreden en zich alles blijft herhalen.

Na een gesprek, is het afwachten of er verbetering, verandering zal zijn. Mocht dit niet het geval zijn dan is de keuze aan jou om hier verandering in te brengen en ervoor te kiezen om hier tijdelijk afstand van te nemen of een vriendschap te beëindigen. Irritatie gaat niet over als er geen verandering zal zijn.

 

Zelf verandering aanbrengen

Als wij beseffen dat wij met een persoon in een slachtofferrol te maken hebben en wij ons hieraan irriteren dan kunnen wij ook voor onszelf kiezen en de keuze maken om ‘luchtiger’ met de persoon om te gaan. We beseffen dat er niets zal veranderen en de persoon in de slachtofferrol dit zo wil en niets zal deze kijk erop bij hen veranderen. Wij kunnen praten als ‘brugman’ maar niets zal binnenkomen, en waarbij wij eigenlijk trekken aan een ‘dood paard’.

Als wij voor onszelf de irritatie knop omzetten en ons niet meer aan de persoon ergeren omdat wij accepteren dat de persoon zo is en wil zijn, dan zullen of kunnen wij de persoon ‘anders’ benaderen, anders met de persoon omgaan. Met luchtigheid, met humor. Veelal kunnen wij met humor een situatie ombuigen. Alles wat zij met hun gedrag en gezegdes doen moeten wij anders gaan bekijken, door te denken ‘zij weten niet beter, door alles niet te nauw te nemen, alles met een korrel zout te nemen. Als wij dit anders gaan bekijken dan zul je zien dat elke gebeurtenis een lachwekkende gebeurtenis kan zijn waar wij om moeten lachen.

Als ‘luchtiger omgaan’ met personen in een slachtofferrol niet helpt, niet meer gaat dan zal men een eigen keuze moeten maken.

 

We zijn er klaar mee

Als wij na een gesprek tot de conclusie, besef komen dat er geen verbetering is, dan zullen wij zelf de keuze moeten maken of zo doorgaan of stoppen. Als wij voor onszelf een beslissing nemen om te stoppen met een vriendschap dan is dit een eigen beslissing en keuze waarbij wij ons eigen belang dienen en vooropstellen en niet meer van een ander. Wij kiezen ervoor om iets niet meer te willen ervaren, onszelf niet meer aan te passen aan een ander, waarbij je ‘eigen wil’ om te veranderen vooropstaat. Wij erkennen dat wij een probleem hebben, en deze oplossen door verantwoording voorop te stellen, om geen energie meer te steken in een vriendschap die niet gelijkwaardig meer is, omdat de vriendschap niets meer toevoegt dan alleen maar negatieve energie, en het persoonlijke groei in de weg staat.

Vriendschappen hoeven niet voor altijd te zijn. Net als met een liefdesrelatie kan een vriendschap over gaan. Als iets niet meer gaat, dan moeten wij ermee stoppen en zelf, alleen, verder gaan. Vaak houden wij vriendschappen in stand om verkeerde redenen. Dit kan zijn omdat we elkaar al zo lang kennen en we veel met elkaar hebben meegemaakt, of omdat we iemand nodig hebben omdat we denken niet alleen te kunnen zijn en dat we een ander nodig hebben om ons gelukkig te maken. (zie ook de kunst van het alleen zijn)

Je vasthouden aan vriendschappen, waar we een verleden mee hebben, omdat er zoveel is gebeurd, is geen goede basis om aan vast te houden. Vaak vergeten wij dat ons leven een reis is en dat er gebeurtenissen en mensen op ons pad komen om van te leren. Als deze mensen, gebeurtenissen hebben plaatst gevonden en zij en wijzelf geen lessen voor onszelf en de ander meer hebben dan gaan wij verder en zullen er andere lessen en gebeurtenissen op ons pad komen om van te leren. Zo groeien wij als wij hiervoor openstaan.

Als wij nog niet openstaan voor de lessen in het leven dan zullen wij onszelf ‘vastzetten met eigen gedachten door vast te houden aan het verleden en wat wij met elkaar hebben meegemaakt, maar wat onze persoonlijke groei zal blokkeren. Wat wij hebben meegemaakt in het verleden houdt ons nu vast in de toekomst. We leven in het nu en niet in het verleden. Meestal uit schuldgevoel houden we vast aan het verleden, want je gooit niet zomaar weg wat je hebt beleefd en daarmee hebt ervaren is een veel gehoorde uitspraak. Je vasthouden aan het verleden, is niet goed, dit is het verleden, dit is gebeurd, en hier kan niets meer aan veranderd worden, er is al een uitkomst, deze uitkomst staat vast en kan niet meer veranderen. Het is de herinnering waar wij ons aan vasthouden en hier iedere keer op terug grijpen en wat onze persoonlijke groei zal belemmeren. Waarom we vasthouden aan de herinnering, is de emotie die het met zich mee heeft gebracht. De gebeurtenissen en deze mensen ben je destijds tegengekomen om van te leren en andersom.

Op het pad bewustwording zal je tegen komen dat het soms beter, noodzakelijk is om mensen los te laten, om vriendschappen te verbreken, te beëindigen omdat dat ten goede komt voor jou om persoonlijk verder te kunnen groeien. Vriendschappen verbreken doe je niet zomaar, hier is een langere tijd aan voorafgegaan voordat de keuze gemaakt is of wordt gemaakt. Je bent op een punt gekomen waar je voor je zelf opkomt en niet meerover jouw grenzen heen laat gaan.

Soms moeten vriendschappen acuut verbroken worden als je persoonlijk in gevaar bent of komt. Als respect, gelijkwaardigheid, onvoorwaardelijkheid, vertrouwen ontbreekt, als liegen, manipulatie, agressie, geweld, misbruik in een relatie van welke aard ook aanwezig is, stop hier mee, verbreek alle contact.

 

 

2. Vanuit de slachtofferkant

De denkwijze, bewustzijnsniveau en het gedrag van een persoon in een slachtofferrol zal totaal verschillen met een persoon met realiteitsbesef.

Hoe is de denkwijze vanuit een slachtofferrol

  • Negatief
  • Gefrustreerd
  • Klagend
  • Boos
  • Wraak belust
  • Gevoelloos
  • Passief
  • Empathie loos
  • Onwetend
  • Respectloos
  • Verbitterd

 

Hoe is het gedrag vanuit een slachtofferrol

  • Manipulerend
  • Kinderachtig
  • Hulpbehoevend
  • Emotioneel
  • Vechten (woordelijk)
  • Vluchten
  • Passief
  • Passief agressief
  • Gewelddadig (kan, hoeft niet)
  • Onzeker

 

Mensen in een zelfgecreëerde slachtofferrol zullen zelf niet doorhebben hoe hun denkwijze, gedrag is en deze afwijkt. Zij ervaren dit als normaal. Zij hebben niet door, dat zij een ander belasten met hun denkwijze en gedrag, dat iemand die altijd klaagt over de omstandigheden, of over naasten, problemen, zorgen, enz., niet altijd aangenaam gezelschap voor anderen is, dat er ongezonde relaties door ontstaan, dat zij een risico lopen dat de omgeving op een gegeven moment zich aan hen kan irriteren, het hen gaat vervelen, zij niet meer serieus genomen worden, het zat worden, of zijn, of geheel klaar met hen is.

Personen in een zelfgecreëerde slachtofferrol hebben een andere denkwijze, realiteit, belevingswereld, bewustzijn, verwachting dan personen die niet in een slachtofferrol zitten.

Zij hebben een totaal ander leven, Het leven van een persoon in de slachtofferrol zal alleen maar uit negativiteit bestaan. Positiviteit bestaat niet meer, of wordt niet meer opgemerkt. Men houdt zich niet bezig met andere dingen omdat ‘problemen’ alle prioriteit heeft omdat men simpelweg niet meer weet wat positief zijn of positiviteit inhoudt, zij zijn 24 uur slachtoffer van het eigen gedrag en gedachten, omdat men van negativiteit, negativisme een dagtaak heeft gemaakt en het hen alle energie ontneemt.

Mensen in een slachtofferrol zullen altijd moe zijn, omdat negativiteit energie vreet. Er is een zeer laag energieniveau omdat al hun ‘tijd en energie’ wordt gestokén in klagen, mopperen, negativiteit waardoor de innerlijke accu niet oplaadt.

Personen in de slachtofferrol hebben niet door dat zij zelfdestructief bezig zijn en anderen met hun slachtofferrol belasten, een ander hierin mee kunnen trekken, en zij energie vergen, vreten van de ander met hun negatieve aandacht vraag. Alles wat er gebeurt of wordt gezegd zal nog negatiever worden gemaakt want dit trek men aan, men laat zich dit gebeuren. Hoe negatiever de gedachte, hoe negatiever men dit terug krijgt. (zie ook de kracht van de gedachte en positief negatief) Het is zorg om hier aandacht aan te besteden want hoe meer negatief hoe dieper men wegzakt in negativiteit en wat een depressie tot gevolg kan hebben. (zie ook depressie)

De denkwijze van een persoon in de slachtofferrol, is niet dezelfde denkwijze, belevingswereld, realiteit, verwachting, van wat men wil horen, of verwacht te horen van een ander als in familie, vrienden, collegae, enz., Zij zullen niet begrijpen dat als anderen met hen communiceren over hun gedrag, negativiteit, zij met dit gesprek een kans krijgen om bewust te worden, persoonlijk te groeien, maar deze kans laten schieten.

Een persoon in een zelfgecreëerde slachtofferrol zal niet door hebben dat zij een ander belasten door tijd, aandacht, energie te vragen. Zij zullen contact hebben en opnemen, mede om te kunnen klagen en omdat zij veelal niet alleen kunnen zijn, andere, de buitenwereld kan zoiets hebben van ‘alweer, of wat nu weer’. Met dit belasten, doormiddel van veel contact, veel contact zoeken, klagen zal of kan een vriendschap onder druk kunnen komen te staan, waardoor er irritatie zal of kan ontstaan bij de ander, waardoor de ander hen uit de weg gaat, even afstand neemt, om het vervolgens weer te proberen of zelfs tot een besluit komen dat het beter is om de vriendschap te beëindigen. (zie ook de kunst van het alleen zijn)

Zij zullen verbittering laten zien, waarbij zij zinnen op wraak. Vaak bestaat ‘wraak’ nemen uit zwartmaken, roddelen, leugens verspreiden over de persoon bij anderen. Waarin zij laten zien en aangeven dat juist de ander niet deugt.

 

Twee kanten aan het verbreken van de vriendschap

Als er een vriendschap wordt verbrokén dan zullen ook hier twee kanten aan zitten. De vriendenkant en de slachtoffer kant. Beide zullen totaal verschillend naar het verbreken van de vriendschap kijken.

  • vanuit de vriendenkant
  • vanuit de slachtofferkant

 

1. Vanuit de vriendenkant

Hoe komt een vriendschap beëindigen over vanuit de persoon die een vriendschap met een persoon in de slachtofferrol beëindigd.

Als men de vriendschap met een persoon in de slachtofferrol beëindigd, zal of kan dit een enorme opluchting zijn en zal men een enorme rust ervaren omdat alles van de persoon in de slachtofferrol wegvalt. Negatieve energie, drama, chaos, manipulatie, enz. zal niet meer binnenkomen, en men zal niet meer gevoed worden met negatieve energie, gedrag, verhalen. Het leven gaat verder waarbij persoonlijke groei niet meer in de wegstaat en men wordt met positieve energie gevoed. Wrok, rancune zal niet bestaan omdat er een eigen beslissing is gemaakt waar men volledig achterstond.

 

2. Vanuit de slachtoffer kant

Hoe komt een vriendschap beëindigen over vanuit de persoon in de slachtofferrol welke te horen krijgt dat de vriendschap wordt en is beëindigd met de persoon in de niet slachtofferrol.

Als personen een beslissing hebben gemaakt door bijvoorbeeld aan te geven even afstand te nemen of door een vriendschap te verbreken, te beëindigen dan zal dit hard aankomen bij een persoon in de zelfgecreëerde slachtofferrol omdat men dit niet verwacht had. Maar meestal komt een beslissing van anderen niet zomaar. Er is al een geruime tijd voorafgegaan, waarin al wel gepraat zal zijn over de negativiteit en gedrag, en dat er iets zal moeten veranderen, maar waar men geen gehoor aan heeft gegeven, men geen aandacht voor gehad, niet heeft geluisterd en men op oude voet is doorgegaan.

Als een vriendschap wordt verbrokén, en dit wordt gezegd tegen de persoon in de slachtofferrol dan zak men hierop reageren met boosheid, met eigen gedachten: “zie je wel, ik ben niet geliefd, ze laten mij in de steek, het contact moet van mijn kant komen (hierdoor krijg men geen aandacht meer) ze kwetsen mij, ik ben gekwetst, dit wordt mij aangedaan, ik ben helemaal alleen”. (deze denkwijze komt voort uit het lage zelfbeeld wat men heeft, en wat men uit vroeger heeft meegekregen, geleerd, men is afhankelijk van anderen, de niet geleerde en vervulde basisbehoeften en het zelf medelijden wordt wederom gevoed en in stand gehouden).

Als de vriendschap is beëindigd zal de persoon in de slachtofferrol er “nog een probleem” bij krijgen, bij maken door eigen gecreëerde negatieve gedachten en waar men zich op blijft concentreren, omdat men denkt dat ‘het hen onterecht werd aangedaan’ zonder het eigen aandeel hierin te bekijken. Zij zullen niet zien en bedenken dat zij een fout hebben gemaakt en dat aan fouten maken een consequentie kan zitten welke aanvaard moet worden. De ander die de vriendschap verbreekt is de schuldige en men blijft verbittert achter omdat men de consequentie niet zal aanvaarden. Men kan de keuze die de ander heeft gemaakt om de vriendschap te verbreken niet verkroppen en accepteren.

Door niet te accepteren dat de vriendschap is beëindigd houdt men de emotie van negatieve gevoelens, van boosheid, frustratie, haat en wrok, in stand waardoor men aan die persoon verbonden blijft. Men zal niet lijfelijk aan de persoon verbonden blijven, maar energetisch. Door zelfgecreëerde negatieve gedachten over het gebeuren, waarbij men vol verbittering, vol haat en negatieve gevoelens zit, en men de oude innerlijke wonden blijft blootleggen, stopt men negatieve energie in zichzelf waardoor men energetisch leeg zal lopen. Als wij niet kunnen aanvaarden, accepteren dat de ander een keus heeft gemaakt welke gevolgen heeft gehad voor onszelf, dan zullen wij hier dagelijks mee bezig zijn in onze gedachten, omdat verbittering, wrok ons bezig zullen houden en waarbij wij altijd zullen zinnen op wraak en wat niet ten goede komt voor onszelf. Wij zetten ons dagelijks leven stil omdat wij onze eigen negatieve energie door gedachten en gedrag laten bepalen en waarbij wij ook onze persoonlijke groei stilzetten.

Veelal zie je na het verbreken van een vriendschap dat men vergelding zoekt, men zint op wraak waarbij degene die de vriendschap verbreekt in een kwaad daglicht wordt gezet, door het verspreiden van roddel, leugens, zwartmakerij. (zie ook wrok)

Mochten mensen die een vriendschap hebben beëindigd bijvoorbeeld elkaar tegenkomen op straat en de persoon in de slachtofferrol zal gegroet worden dan zal deze groet niet beantwoord worden, omdat men zich nog steeds gekwetst voelt, boos, vol wrok, verbittering, wraak zit. Ze weten zich geen houding te geven en deze verbitterde houding kan heel lang tot maanden, jaren duren omdat zijn niet kunnen vergeten, de ander wordt nu als vijand gezien en afgeschilderd.

 

Hoe kom je uit de slachtofferrol

Bij zelf gecreëerd slachtofferschap ontbreekt het aan eigenliefde. Als er liefde voor jezelf zou zijn dan zou je zo niet met jezelf omgaan. (zie ook liefde)

Uit de zelf gecreëerde slachtofferrol komen, is eigen verantwoording nemen, door jezelf een halt toe te roepen en te besluiten dat je geen slachtoffer meer wilt zijn van jezelf. Door jezelf niet meervoor te liegen, en tegen anderen. Door van de passieve houding een actieve houding te maken. Door uit zelfmedelijden te komen. Door van een prater een doener te worden. Door verantwoording te nemen en te erkennen dat je een probleem hebt, en dat deze problemen volgens een oud patroon zijn ontwikkeld. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gedrag en gedachtegang. Door jezelf zo zat te worden of te zijn waardoor men wil veranderen. Door negativiteit te veranderen in positiviteit.

Het is een keuze die gemaakt kan worden of om slachtoffer te blijven of slachtoffer af te zijn, om te lijden of niet te lijden. (zie ook pijn lijden of leiden – keuzes maken) Het is de wil in je hebben om te veranderen. Het is een keuze die gemaakt moet worden. Geen keuze maken is ook een keuze.

Uit de slachtofferrol komen, is werken aan jezelf, door kritisch te kijken naar jezelf, naar je goede en je slechte kanten, naar je ideeën en gedachten, hoe deze zijn ontstaan, of deze werken of niet, het leren van basisbehoeften, basislessen en hoe je hier mee omgaat.

Ontkennen is het probleem uit de weg gaan, de waarheid ontkennen en jezelf voorliegen en blijven voorliegen. Erkennen is het probleem willen oplossen door toe gegeven aan jezelf dat je een probleem hebt en hieraan te willen werken om dit probleem op te lossen, en het probleem te verwerken en zich niet meer te verschuilen achter het verleden. Ontkennen is kinderachtig gedrag waar wij niets mee opschieten en ons alleen maar erger in problemen zal brengen en waarbij wij het probleem alleen maar groter maken. Wij zullen volwassen gedrag moeten laten zien om problemen de baas te kunnen en deze op te lossen door ons verantwoordelijk te gaan gedragen.

Waar het om gaat, als je in een slachtofferrol zit, is dat je je bewust wordt van je zelfgecreëerde gedachten. Dat je erkend dat er een probleem is, dat je hier zelf verantwoordelijk voor bent, en hier verantwoordelijkheid voor neemt en dit verwerkt, dat je je bewust wordt van de realiteit. Het is leren naar jezelf te kijken, te voelen, en je bewust te worden van zelf gecreëerde oude patronen in gedrag en gedachten en deze te veranderen.  

Met de uitspraak; “ik ben nu eenmaal zo”, gooi je zelf het bijltje erbij neer. Kies je voor de weg van de minste weerstand. Het gezegde zegt het al; kiezen voor een weg die de minste weerstand op zal leveren.

Door de weg van de minste weerstand te kiezen, sta je niet open voor verandering, omdat je al weerstand voelt tegen het woord verandering waarbij je allerlei excuses, smoezen zal verzinnen om jezelf zo te blijven gedragen, omdat je niet wilt veranderen en blijf je negatieve aandacht vragen en negativiteit naar de buitenwereld uitstralen, waarbij je geen verantwoording neemt voor jezelf, en je je zelf voorliegt en saboteert.

Geen verantwoordelijkheid nemen, is geen actie ondernemen, het erbij laten zitten op alle punten, waarbij je jezelf saboteert en manipuleert. Je laat zelf toe dat je over jezelf laat lopen, je jezelf voorliegt, je zelf saboteert, je laat toe dat alles wat jou overkomt jou gebeurd. Je staat niet in je kracht. Je zult negatieve dingen blijven aantrekken, want alles wat je uitzendt, komt bij je terug, die niet leuk zijn waardoor het cirkeltje rond blijft en zal zich alles zal blijven herhalen. Alles staat in het teken van negativiteit en je zult niet kunnen genieten, energetisch laat je jezelf leeglopen. In het negatieve blijven hangen waaruit geen les wordt geleerd is niet groeien in bewustzijn. Er zal geestelijke, emotionele, psychische pijn zijn waardoor je lijdt. Lijden hoeft niet als je de verantwoordelijkheid voor jezelf neemt. Door in deze negatieve spiraal te blijven zitten kan dit een depressie tot gevolg hebben. Je hebt zelf de keuze of het slachtofferschap een halt toe roepen of in de slachtofferrol blijven hangen.

Als je ervoor kiest, om in de slachtofferrol te blijven zitten, hangen, dan wordt het heden geen kans gegeven, om de 'nare ervaringen, herinneringen uit het verleden' te verwerken, om de basisbehoefte, basislessen te leren, verder uit te breiden, en te vervullen en deze te her-programmeren in 'goede ervaringen, herinneringen'. Als 'nare ervaringen, herinneringen' uit het verleden worden omgevormd en geherprogrammeerd zal dit een positieve uitwerking hebben op jezelf.

Hoe ga je met jezelf om en hoe verwerk je deze. Als je je bewust bent dat je je gedraagt als slachtoffer ben je al een heel eind. Als je erkent dat je een probleem hebt, dan ben je al op de helft.

Hoe ga je met je problemen en de stress die dit veroorzaken om. Hoe ga je met je gedachten, je emotie om. Gebeurtenissen, ervaringen, vastgeroest gedrag, gedachten, enz. zijn er niet voor niets, dit zijn problemen geworden en problemen moeten worden opgelost.

Uit problemen komt stress. Problemen zullen één voor één opgelost moeten worden en verwerkt moeten worden en dit is meestal al een probleem omdat men niet wil werken aan zichzelf uit angst, onzekerheid. Men wil niet meer door de herinnering, pijn en verdriet heen die er aan hangt en die gevormd zijn in het verleden. Maar toch wordt er iedere keer teruggegrepen naar het verleden, het verleden krijgt de schuld, want, “toen is het verkeerd gegaan”. De verantwoordelijkheid in het nu wordt afgeschoven naar wat er in het verleden is gebeurd en hoe je daardoor bent gevormd. (zie ook problemen de baas, schrijven bij problemen, verwerking) Als men terug blijft grijpen naar het verleden, met de daarin gebeurde gebeurtenissen, ervaringen en de kijk hierop en deze de schuld blijft geven, dan is er niet verwerkt en geen bewustzijn en blijft men de slachtofferrol in stand houden.

Als je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, is het belangrijk om door oude herinneringen, pijn, verdriet, gedragingen heen te gaan en te kijken hoe deze zijn ontstaan. Door hier doorheen te gaan, neem je verantwoordelijkheid voor jezelf, waarbij je jezelf niet meervoor liegt, saboteert, waarbij je je problemen één voor één aanpakt en deze niet weg schuift, vermijdt, hiervoor weg loopt, hiervoor vlucht en je jezelf zult leren kennen. Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf is verwerking, verwerking die noodzakelijk is om op een gezonde evenwichtige manier verder te kunnen. Verwerking is persoonlijke groei.

Als wij dit niet doen dan zal onze ballast van problemen alleen maar zwaarder worden en onze spreekwoordelijke ‘rugzak met problemen’ alleen maar meer worden gevuld en zwaarder worden.

Als je verantwoording neemt en wil verwerken kun je hulp zoeken bij bijvoorbeeld een therapeut. In overleg met de huisarts en met een verwijzing van de huisarts kan je naar een therapeut verwezen worden die je kan helpen om een andere weg in te slaan waarin jouw herstel van verwerking voorop staat.

Het woord "therapeut" is een verzamelnaam voor iedereen die zich beroepsmatig bezighoudt met een therapie met als doel de methode, de therapie toe te passen ter genezing van de lichamelijke of geestelijke problemen van eenieder die dit nodig heeft. Therapie kan verschillen, je hebt reguliere therapie en alternatieve therapie. (zie ook reguliere en alternatieve geneeskunde)

Bij het horen van het woord "psycholoog of psychiater" steigeren de meeste mensen al, gaan in verzet, schieten in de angst. Maar dat is niet nodig. Een psycholoog, psychiater is een iemand die zich bezighoudt met de geest van de mens en het daaruit voortkomend gedrag.

Het verschil tussen een psycholoog en psychiater is:

  • Een psychiater is arts en heeft doorgestudeerd met als specialisatie "psychiatrie", omdat hij of zij arts is kan hij of zij medicatie voorschrijven.
  • Een psycholoog is geen arts, hij of zij heeft psychologie gestudeerd en is daarin afgestudeerd, hij of zij mag geen medicatie voorschrijven.

Problemen dienen te worden opgelost, en voor die oplossing moeten we weten hoe we in elkaar zitten, hoe we denken, hoe ons gedrag is, en hoe ons gedrag is bepaald en tot stand is gekomen. Dit heet psychologie. Door deze reis te maken geef je jezelf een kado, je maakt de reis naar bewustwording, je leert je zelf kennen, je leert bij je gevoel te komen. En veelal is hier een buitenstaandervoor nodig om je op dit pad te krijgen, die je wijst op je gedrag en denken, hoe je aan deze gedachten en gedrag komt, en je helpt dit te veranderen, want dit heb je zelf niet door.

Ik vind psychologie een kadootje, het helpt je je reis naar binnen te maken en jezelf te hervinden, een weg van bewustwording. Besef, bewustwording is een van de mooiste cadeaus die je aan jezelf kunt geven.

Een omkeer punt zou kunnen zijn; totale acceptatie van alle gevoelens die er zijn, het probleem omarmen, compassie met het probleem en jezelf hebben. Zeer belangrijk is om echt te voelen in het lichaam wat er gaande is. Zonder oordeel, zonder het weg te willen hebben. Als je echt gaat voelen, (je hoeft niet per se te weten waar het vandaan komt) kan het stukje voor stukje en beetje bij beetje oplossen en integreren. Geduld is hierbij zeer belangrijk, wij hebben een leven lang ons zelf gevormd, je kunt dan ook niet verwachten dat dit binnen een mum van tijd is opgelost, ook dit zal zijn tijd nodig hebben.

Als er verwerkt is, zal er acceptatie zijn, vergeving (zie ook vergeving), en kan er daarna losgelaten worden, en zal er niet worden teruggegrepen op gebeurtenissen uit het verleden, dit zal een afgesloten hoofdstuk zijn, omdat je hier je leringen uit hebt getrokken. Acceptatie en loslaten brengt een gevoel van vrijheid met zich mee en er is bewustwording opgetreden, waarin je jezelf een stukje hebt leren kennen en daarmee je emotie. Erkennen, oplossen, verwerken, accepteren is het grootste kado wat je jezelf kunt geven.

 

Wat kun je zelf doen als je in de slachtofferrol zit

  • Begin met verantwoording voor jezelf te nemen
  • Zoek professionele hulp!
  • Begin met anders denken, dit kan met Cognitieve gedrag therapie, een mooi boek hierover is Cognitieve gedragstherapie voor dummies
  • “Je kunt je leven helen” van Louise Hay is een mooi boek (zie de kracht van de gedachte)
  • Begin met je problemen onder de loep te nemen en deze één voor één op te lossen (zie problemen de baas – schrijven)

 

Wat kun je zelf doen als je iemand in de slachtofferrol om je heen hebt

  • Communiceren met de ander
  • Aangeven hoe jij iets ervaart en grenzen aangeven
  • Loslaten
  • Verbreken

 

"Let your past make you better, not bitter" onbekend

 

Zie ook andere onderwerpen uit "Spirituele bewustwording en wegen"

 

Cookies helpen ons onze services te leveren. Door onze services te gebruiken, geeft u aan akkoord te gaan met ons gebruik van cookies. OK